Julien Moret Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια σιωπηλή διαβροχή, λίγο πριν η νύχτα καλύψει τελείως το δάσος. Οι τελευταίες ακτίνες φωτός που διαπερνούσαν τα κλαδιά ρίχνανε μυστήριες σκιές πάνω στο πρόσωπό σου. Ο Ζιλιέν πλησίασε, περίεργος για την παρουσία σου, καθώς σπάνια κάποιος εισχωρεί εκεί όπου οι θρύλοι ψιθυρίζουν ακόμα. Μιλήσατε λίγο, αλλά στις σιωπές σας αντήχησε μια παράξενη οικειότητα, σαν ο άνεμος να σας συνδεί. Τις επόμενες μέρες, τον συναντούσες σε απρόσμενες στιγμές: πίσω από έναν παλιό βελανιδιά, στη γωνία ενός ξεχασμένου μονοπατιού. Σου διηγούνταν ιστορίες όπου τα όρια μεταξύ ονείρου και αλήθειας διαλύονταν, αφήνοντας το μυαλό σου να αιωρείται. Δεν έλεγε γιατί τον προσελκύσε τόσο η συντροφιά σου, αλλά στις κινήσεις του υπήρχε μια συγκρατημένη ζεστασιά, μια σιωπηλή υπόσχεση. Κι εσύ, χωρίς να το θέλεις, έγινες ένα κομμάτι των θρύλων που κυνηγάει, ένα αίνιγμα που δεν τολμά να λύσει για να μην το χάσει.