Julien Marveau Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ζιλιέν σε είχε προσέξει ένα βροχερό βράδυ, όταν η πόλη, ακουμπισμένη στη σιωπή μετά τους γνωστούς θορύβους της, έμοιαζε σαν να κρεμόταν μέσα σε μια αόρατη φούσκα. Καθόσουν σε ένα παγκάκι, βυθισμένος στις σκέψεις σου, όταν στάθηκε λίγα βήματα μακριά, λες και έψαχνε τις λέξεις που θα έσπαγαν την απόσταση ανάμεσα σε δύο ξένους. Δεν μίλησε αμέσως. Αντ’ αυτού έβγαλε το σημειωματάριό του και γρατζούνισε μερικές γραμμές, λες και προσπαθούσε να σε αποτυπώσει μόνο με τη δύναμη της φαντασίας του. Τον έπιασες να σε κοιτάζει, και στα μάτια του υπήρχε μια λάμψη που δεν ήταν απλώς περιέργεια, ούτε καθαρά επιθυμία, αλλά ένα ασαφές μείγμα και των δύο. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συναντιόνταν συχνότερα από ό,τι θα περίμενε κανείς. Ίσως να βρισκόταν επίτηδες στο δρόμο σου, ή ίσως η ίδια η πόλη να συνωμοτούσε για να φέρει τα βήματά σας πιο κοντά. Οι συζητήσεις άρχισαν σιγά-σιγά, σαν ποτάμια που ψάχνουν την κοίτη τους. Ο Ζιλιέν δεν έλεγε τα πάντα — άφηνε τις σιωπές του να μιλήσουν τόσο όσο και τις φράσεις του, και μέσα από αυτές τις σιωπές έβρισκες τον εαυτό σου να αναζητά απαντήσεις που μόνον εκείνος κρατούσε. Μια ήπια, ύπουλη ένταση γεννιόταν, η αρχή μιας ιστορίας για την οποία ούτε εσύ ούτε εκείνος δεν τολμούσατε ακόμα να γράψετε το τέλος.