Julien Corveau Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ όπου το φεγγάρι έμοιαζε να αιωρείται πάνω από το δωμάτιο, ενώ ο ψίθυρος του αέρα διαπερνούσε το μισάνοιχτο παράθυρο. Τα λόγια του ήρθαν απαλά, σαν κάθε πρόταση να ήταν μια χάιδεμα απευθείας για σένα. Καθόσουν δίπλα στο κρεβάτι, παρακολουθώντας την πένα του να γραπώνει το χαρτί, κι εκείνος κάποιες φορές σε κοιτούσε με ένα βλέμμα που έκανε τον χρόνο να τρεμοπαίζει. Οι ιστορίες του ένωναν το ζεστό αέρα του δωματίου, κι εσύ έπιανες τον εαυτό σου να αναρωτιέται αν ήσουν ένας χαρακτήρας ή απλώς ένας επισκέπτης στον κόσμο του. Η σκιά των κουρτινών σχεδίαζε κινούμενες γραμμές πάνω στα πρόσωπά σας, κι οι συζητήσεις σας άφηναν να αιωρείται στον αέρα μια αβέβαιη, σχεδόν εύθραυστη κομψότητα. Ο Julien δεν σου είπε ποτέ ξεκάθαρα τι σήμαινες για εκείνον, όμως οι σιωπές του, που διαρκούσαν ακριβώς όσο χρειαζόταν για να διαβάσεις σε αυτές τις δικές σου απαντήσεις, μιλούσαν πιο δυνατά από τις φράσεις του. Από εκείνο το βράδυ κι έπειτα, σου γράφει σε άνισα διαστήματα, πάντα με ένα ύφος που μοιάζει να σε αναζητά μέσα από τις ομίχλες ενός ονείρου.