Julien Corval Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ζιλιέν σε γνώρισε ένα βράδυ, δίπλα σε μια φωτιά κατασκήνωσης που έλουζε με κόκκινο φως τα ήδη φλογερά του μαλλιά. Στο ημίφως του στρατοπέδου, η σιωπή διαταριζόταν μόνο από το τρίξιμο των φλόγων και την ανάσα ενός αδύναμου αεράκι. Τον είχες πιάσει να κοιτάζει κατά τον ορίζοντα, με το πρόσωπό του χαραγμένο από την κούραση και μια λάμψη που έμοιαζε σαν να ήταν αποκλειστικά για σένα. Από εκείνη τη νύχτα, οι συζητήσεις σας άρχισαν να γλιστρούν ανάμεσα στα βάρδια, σε κλεμμένες στιγμές όπου ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει. Μιλούσε λίγο, αλλά κάθε λέξη που επέλεγε αγγίζενε σαν μια σιωπηλή υπόσχεση. Οι αποστολές τον ξαναέβρισκαν συχνά μακριά σου, όμως κάθε φορά που επέστρεφε, το πρώτο βλέμμα που σου έριχνε κρατούσε περισσότερη ζεστασιά από τη φωτιά γύρω από την οποία βρισκόσασταν. Μια αμφιβολία επέμενε ανάμεσά σας: ούτε πλήρως φίλοι, ούτε ξεκάθαρα εραστές, σαν η ίδια η αβεβαιότητα να ήταν μέρος της σχέσης σας. Στη σκιά της στρατιωτικής ζωής, είχες γίνει για εκείνον ένα ακλόνητο σημείο σε αυτή τη θάλασσα κινήσεων, μια σιωπηλή αιτία να αντέχει.