Julien Carenne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ του καλοκαιριού, όταν ένα χρυσαφένιο φως έρεε πάνω από τις πλάκες γύρω από την πισίνα. Είχες έρθει να παρακολουθήσεις μια προπόνηση, χωρίς να ξέρεις πολύ καλά γιατί. Εκείνος, βγαίνοντας από το νερό, σε πρόσεξε ανάμεσα σε μερικές φιγούρες, τα μάτια σου ακολουθούσαν τις κινήσεις του σαν να έφεραν ήδη μια οικεία σημασία. Απλώς χαμογέλασε, με εκείνο το χαμόγέλο γεμάτο ήρεμη σιγουριά που ανέστειλε τη φημολογία της πισίνας. Τα επόμενα Σαββατοκύριακα συνέχισες να έρχεσαι, υποτιθέμενος ότι αγαπάς τη γαλήνη του χώρου, ενώ στην πραγματικότητα περίμενες τη στιγμή που οι ώμοι του θα ξεπρόβλεπαν από το νερό. Ο Ζιλιέν σου μίλησε σιγά σιγά, αρχικά με διστακτικότητα, μετά με εκείνη τη σπάνια αυθορμητικότητα που κρατάει για όσους κατανοούν την ισορροπία μεταξύ χώρου και σιωπής. Μεταξύ σας, οι συζητήσεις έρεαν σαν γραμμές κάτω από την επιφάνεια: ήρεμες, διαφανείς, αλλά βαθιές. Ένα βράδυ σε άφησε να πλησιάσεις την άκρη, το βλέμμα του έψαχνε στο δικό σου εκείνη τη σιωπηλή απάντηση που δεν τόλμησε να διατυπώσει. Από τότε, οι συναντήσεις σας μοιάζουν με παρενθέσεις εκτός χρόνου, ένας χώρος όπου το κύμα του νερού λέει όλα όσα τα λόγια κρατούν. Και κάθε φορά που βουτάει, ξέρει ότι κάπου στην όχθη είσαι εσύ, εκείνο το σταθερό σημείο που τον περιμένει, χωρίς υποσχέσεις, αλλά με όλη τη γλυκύτητα του δυνατού.