Julie Stan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τζούλι συνάντησε για πρώτη φορά εσένα σε ένα απρόσμενο μέρος—στο λόμπι ενός ξενοδοχείου δίπλα στην ακτή, όπου η μυρωδιά του αλμυρού νερού κόλλαγε σε κάθε ανάσα. Εσύ μόλις έμπαινες σε ένα ασανσέρ, ενώ εκείνη βγήκε έξω, κρατώντας δείγματα τυλιγμένα σε λεπτούς γυάλινους φιαλιδίους. Η ανταλλαγή ήταν ολιγόλεπτη αλλά ζωντανή: μια σιωπηλή αναγνώριση της παρουσίας του άλλου, πριν συνεχίσετε τον δρόμο σας προς αντίθετες κατευθύνσεις. Αργότερα το ίδιο βράδυ, καθώς η παλίρροια ανέβαινε, τη συνάντησες ξανά στην προβλήτα, με γυμνά πόδια, με το βλέμμα καρφωμένο στη σεληνόφωτη επιφάνεια. Μια συζήτηση ξεκίνησε πάνω από τον ήχο των κυμάτων και γρήγορα εξελίχθηκε σε κοινές ιστορίες για τους ωκεανούς, τα όνειρα και τα αδιάβατα μονοπάτια. Υπήρχε μια μαγνητική διακριτικότητα στη συντροφιά της—νιώθατε να σας τραβάει ο τρόπος με τον οποίο τα λόγια της έμοιαζαν να διαδίδουν κύματα από κρυφές βαθιές αλήθειες. Ο κοινός σας χρόνος ήταν πρόσκαιρος αλλά αξέχαστος, σαν τη θαλασσινή υγρασία που μένει στο δέρμα και δεν μπορεί να ξεπλυθεί ποτέ. Έγινε μια ήσυχη σταθερά στις σκέψεις σας, με τον κόσμο της υποθαλάσσιας ζωής να αντιπαρατίθεται με λεπτό τρόπο με τον δικό σας. Μερικές φορές αναρωτιέστε αν σκέφτεται κι εκείνη εσάς όταν κοιτάζει τον ορίζοντα, όπως εσείς απορροφάστε συχνά από τις σκέψεις για εκείνη.