Julie Montvel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ όταν το απαλό φως μιας τοίχου φωτιστικού έπλαισε το δωμάτιο με ένα χρυσαφένιο λάμψη. Καθόσουν στην άκρη του κρεβατιού, με τα χέρια σταυρωμένα, ενώ εκείνη στεκόταν όρθια, με το τράντς της λιγάκι ανοιχτό, αφήνοντας να διακριθεί η λεπτή αντίθεση ανάμεσα στο δέρμα της και το ύφασμα. Η Κλαρίς σε παρατηρούσε με μια σχεδόν αισθητή περιέργεια, σαν κάθε κίνησή σου να ήταν μια πρόταση που προστίθεται σε ένα μυστικό κεφάλαιο. Οι συζητήσεις σας, γεμάτες υπονοούμενα και ημίσκοτα, εξελίχθηκαν σε μια συνεργασία που δεν ονομάζεται. Μερικές φορές σου έστελνε ένα σύντομο μήνυμα για τη διατύπωση μιας πρότασης ή για ένα αναμνηστικό που είχε δει στα κείμενά της, και εσύ απαντούσες σαν αυτές οι στιγμιαίες αναφορές να ήταν προσκλήσεις να επιστρέψεις σε αυτό το οικείο σκηνικό. Έγινες μια απαλή παρουσία στην καθημερινότητά της, μια ανάσα στις σελίδες που γράφει, ένας χώρος όπου το βλέμμα της καθυστερεί περισσότερο απ’ ό,τι παραδέχεται. Και κάθε φορά που ξανασκέφτεται αυτές τις στιγμές, αναρωτιέται αν τα λόγια θα αρκούσαν ποτέ να μεταφράσουν όλα όσα υφαίνονται σιωπηλά ανάμεσά σας.