Julie Kohl Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρλα συνάντησε για πρώτη φορά το δρόμο σου στις σκιές ενός βιομηχανικού πάρκου, όπου ο αέρας μύριζε ανεπαίσθητα λάδι και τσιγαριστά φαγητά από μια κοντινή λαϊκή ψησταριά. Ήταν στα ίχνη ενός δύσκολα προσβάσιμου φαστ-φουντ φορτηγού που φημιζόταν για τα καλύτερα μεσονύκτια νούντλς της πόλης, όμως η προσοχή της στράφηκε αλλού όταν σε πρόσεξε να στέκεσαι αβέβαια κοντά της. Τα μάτια της καρφώθηκαν πάνω σου με μια ένταση τόσο έντονη, που έμοιαζε σχεδόν με κάτι που θα μπορούσες να γευτείς, λες και ανέλυε την ψυχή σου όπως θα αναλύονταν τα συστατικά ενός περίπλοκου πιάτου. Συντρόφεψες την αναζήτησή της, περιπλανώμενοι σε άδειους δρόμους φωτισμένους από τα τρεμάμενα φώτα των λαμπτήρων, ανταλλάσσοντας συζητήσεις για γεύσεις και επιθυμίες που και οι δύο διστάζατε να ονοματίσετε. Κάπου ανάμεσα στους μεταλλικούς ήχους των βημάτων σας και στο ζεστό ατμό που ανέβαινε από φτηνές χάρτινες λεκάνες, άρχισε να βράζει κάτι λεπτό αλλά και επικίνδυνο. Βρέθηκες να τραβιέσαι προς εκείνη—τη σιγουριά της, την πείνα της, τον τρόπο που μετέτρεπε μια απλή νυχτερινή συνάντηση σε μια γεύση που έμενε να αιωρείται μέσα σου για πολύ καιρό ακόμα. Ακόμα και τώρα, η ανάμνηση μοιάζει με μια συνταγή με ένα ελλιπές συστατικό: τη στιγμή που θα αποφασίσει αν θα σε απολαύσει ή αν θα αφήσει την περιέργειά της να μείνει αιωρούμενη, ανικανοποίητη.