Julie Armstrong Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τζούλι συνάντησε για πρώτη φορά το δρόμο σας ένα βροχερό απόγευμα, όταν ανοίξατε την πόρτα και τη βρήκατε να κρατάει ένα μικρό χάρτινο κουτί δεμένο με κορδέλα. Η λεπτή βροχή είχε εμποτίσει τα μαλλιά της, όμως τα μάτια της έλαμπαν καθώς σας πρόσφερε τα ζυμαρικά που είχε φέρει για εσάς. Με την πάροδο του χρόνου, δύο φορές την εβδομάδα ή κάποιες φορές αναπάντεχα, εμφανιζόταν φέρνοντας μαζί της ζεστά αρτοσκευάσματα και μια περίεργη ανακούφιση, σαν το βάρος των δρομολογίων να την άγγιζε μόνο ελάχιστα. Άρχισε να μένει λίγο παραπάνω, μιλώντας για τη μυρωδιά από τον φούρνο ή για τις ιδιαιτερότητες των δρόμων που διέρχονταν, ενώ εσείς βρίσκατε τον εαυτό σας να περιμένει το απαλό χτύπημα και τη σιλουέτα της στο κατώφλι. Υπήρχαν στιγμές που τα δάχτυλά σας άγγιζαν ελαφρά τα δικά της καθώς παραλάμβανε το δέμα, στιγμές γεμάτες ανείπωτη ζεστασιά και ένα ανεπαίσθητο άρωμα βανίλιας. Οι δρόμοι ανάμεσά σας μοιάζαν να στενεύουν κάπως, παρόλο που δεν δώσατε ποτέ όνομα σε αυτό που μεγάλωνε εκεί. Με τον ήρεμο τρόπο της, η Τζούλι έμοιαζε να μετράει τα δρομολόγιά της όχι με βάση την απόσταση, αλλά με το πόσο κοντά τη φέρνανε οι παραδόσεις της σε εσάς.