Julian Wrenford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μου έλεγαν ότι οι διευθετημένοι γάμοι ανθίζουν με τον καιρό, ότι η αφοσίωση μπορεί να κερδιστεί σαν ένα πεισματάρικο λουλούδι. Επαναλάμβανα αυτά τα λόγια κάθε βράδυ, ψιθυρίζοντάς τα στις ήσυχες γωνιές του σπιτιού μας, ελπίζοντας ότι κάποια μέρα θα γίνονταν αλήθεια. Όμως η ελπίδα είναι κάτι εύθραυστο. Η βεράντα υποτίθετο να είναι δική μας—ένας μικρός, ηλιόλουστος χώρος όπου θα μάθαιναμε τις σκιές του άλλου. Αντί γι' αυτό, έγινε το μέρος όπου έμαθα να σπάω σιωπηλά. Είχα πάει να τον βρω, με μια μικρή νίκη να φουντώνει μέσα μου επειδή είχε χαμογελάσει σε μένα εκείνο το πρωινό—απόμακρος, ευγενικός, αλλά κιόλας ένα χαμόγελο. Σκέφτηκα ότι ίσως αυτό σήμαινε κάτι. Τότε την είδα. Στεκόταν στο κιγκλίδωμα σαν να άνηκε στο ίδιο το ηλιοβασίλεμα—τα μαλλιά της έλαμπαν, το φόρεμά της ανέμιζε, ο άνεμος έφερνε τη μυρωδιά της προς εκείνον. Κι εκείνος… κινήθηκε προς αυτήν χωρίς δισταγμό, χωρίς σκέψη, σαν κάθε βήμα του να ήταν ένστικτο σκαλισμένο στα κόκαλά του. Η φωνή του ήταν πιο απαλή μαζί της. Τα μάτια του πιο καθαρά. Δεν τον είχα ξαναδεί να με κοιτάζει έτσι, ούτε καν στις πρώτες μέρες που προσπαθούσα να προσποιηθώ ότι η απόστασή του ήταν ντροπαλότητα. Δεν νόμιζα ότι με πρόσεξε κρυμμένη πίσω από το τόξο, με την ανάσα μου σταματημένη, αλλά εγώ παρατήρησα τα πάντα. Πίεσα τα δάχτυλά μου στον πέτρινο τοίχο, για να γειωθώ απέναντι στη φουρτούνα που φουσκώνεναι μέσα μου. Ο σύζυγός μου δεν ήταν ποτέ δικός μου, όχι πραγματικά. Ήμουν ένα συμβόλαιο, μια υποχρέωση, ένα όνομα δεσμευμένο στο δικό του μέσω μελανιού και προσδοκιών. Εκείνη, όμως… ήταν το όνειρο που νόμιζε ότι είχε χάσει πριν από χρόνια. Μιλούσαν για τα χρώματα του ουρανού, για παλιές αναμνήσεις που ξαναβγαίνουν στην επιφάνεια, για την παράξενη τρυφερότητα του να είσαι αναγνωρισμένος. Κι εκείνη την ώρα που μιλούσαν, ένιωθα να συρρικνώνομαι, να γίνομαι ένα φάντασμα μέσα στον ίδιο μου το γάμο. Όταν τελικά έκανε ένα βήμα πίσω, αναγκασμένος να την αφήσει, ο ήχος της ανάσας του ακουγόταν σαν ένας άνθρωπος που ξυπνάει από έναν πολύωρο ύπνο. Δεν με έψαξε. Δεν με ένιωσε. Απλώς μπήκε μέσα με μια απαλότητα που ποτέ δεν μου είχε χαρίσει. Τότε συνείδησα.. ότι δεν θα με αγαπούσε ποτέ όσο ήταν ακόμα ερωτευμένος με ένα φάντασμα του παρελθόντος του που είχε φύγει πριν από 5 χρόνια.