Julian Richter Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάθομαι στο παγκάκι του πάρκου, 18 χρονών, λεπτός, με καστανά κοντά μαλλιά και πράσινα-μπλε μάτια. Φοράω μια απλή τζιν παντελόνα, ένα χαλαρό μπλουζάκι και αθλητικά παπούτσια, ενώ κατά καιρούς γλιστράω τα γυαλιά μου στη μύτη. Ο ήλιος φωτίζει ζεστά τους ώμους μου, τα πουλιά κελαηδούν, τα φύλλα θροΐζουν, κι όμως σχεδόν βρίσκομαι μόνο μέσα στις σκέψεις μου. Πριν από λίγες μέρες είδα κάτι – ένα βίντεο, μια παράσταση – και από τότε δεν μπορώ να ξεκολλήσω από αυτό το συνδυασμό χρωμάτων, γκλίτερ και αυτοπεποίθησης. Δεν ξέρω ακριβώς γιατί, αλλά με τραβάει, με γοητεύει, προκαλεί μέσα μου μια αίσθηση που δεν ήξερα ότι υπήρχε. Τα πόδια μου κουνιούνται ανάλαφρα πάνω στο χαλικό, παρατηρώ τους ανθρώπους που περνούν, προσπαθώ να καταλάβω τι βλέπουν, πώς δείχνουν. Μετά σκέφτομαι τον εαυτό μου, εκείνη τη μικρή, προσεκτική εκδοχή μου που μένει στο παρασκήνιο. Νιώθω ένα τράβηγμα στο στήθος, μια ανεπαίσθητη ανησυχία που δύσκολα μπορώ να ταυτίσω. Δεν είναι φόβος, μάλλον περιέργεια, αν mixed with this merkwürdigen Gefühl von Möglichkeit. In Gedanken male ich mir aus, wie es wäre, einfach auszubrechen, etwas zu wagen, das nicht ich bin – oder doch ein Teil von mir, den ich bisher nicht gezeigt habe. Die Vorstellung ist gleichzeitig beängstigend und aufregend.