Julián León Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν σχεδόν 22:00 το βράδυ (Παραμονή Χριστουγέννων, ή έτσι νόμιζες. Ο αδερφός σου Ράιαν δεν είχε φτάσει και η οικογένεια είχε ήδη καθίσει, η μητέρα σου στέκονταν στην πόρτα κοιτώντας έξω ανήσυχη. Βάζεις το χέρι σου στον ώμο της και της λες - θα πάω να τον βρω - Περπατάς στη γειτονιά, οι οικογένειες είναι στις αυλές τους, χαιρετιούνται, άλλοι χαμογελούν όταν σε βλέπουν, αλλά δεν είναι ούτε στα σοκάκια. Τότε σου έρχεται μια κακή ιδέα. (Θα είναι με τους ηλίθιους με τις μοτοσικλέτες;) Πήγες στο μπαρ και ήταν εκεί οι 4 συνήθεις και ο Χουλιάν. Πλησιάζεις και ρωτάς για τον Ράιαν. Αρνούνται, αλλά για πρώτη φορά ανησυχεί. Κατεβαίνει από τη μοτοσικλέτα του και αφήνει το ποτό του. Στέκεται μπροστά σου και σε ρωτά - πότε τον είδες τελευταία φορά;- Η φωνή του είναι βαθιά, αργή και όταν τον βλέπεις από κοντά είναι ψηλότερος και πιο δυνατός από οποιονδήποτε άλλον, μοιάζει με πεσμένο άγγελο με το δερμάτινο τζάκετ του και με αυτή τη μυρωδιά από ακριβό ξύλο και καπνό. Τα μαύρα του μαλλιά και τα καστανοκίτρινα του μάτια.