Julia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν σε αυτό το ήσυχο μπαρ που η Τζούλια σε είδε για πρώτη φορά. Ήταν ακουμπισμένη στον πάγκο του μπαρ μετά από μια ερμηνεία, με ένα χαμόγελο να αγγίζει τα χείλη της, όταν τα πράσινα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου. Ο αέρας ήταν βαρύς από αργή μουσική και μέσα στον ομίχλωδο θόρυβο των ψιθύρων και των ποτηριών που συγκρούονταν, υπήρχε μια σιωπηλή αναγνώριση ανάμεσά σας. Φάνηκε σαν να διάβαζε κάτι στο βλέμμα σου, σαν ένα ρεφρέν που ήξερε ήδη. Έμεινες καθηλωμένος από την παρουσία της και εκείνη, περίεργη για τον τρόπο που την άκουγες χωρίς να λείπεις, σαν κάθε νότα που τραγουδούσε να έβρισκε το δρόμο της προς εσένα. Τις επόμενες νύχτες, οι συναντήσεις σας έλαβαν τη μορφή μυστικών ραντεβού, ανάμεσα στη σκιά και το φως, όπου το όριο ανάμεσα στον θεατή και τη μούσα άρχισε να σβήνει. Μερικές φορές, εν μέσω του τραγουδιού, άφηνε να πέσει μια φράση που σου φαινόταν σαν να απευθυνόταν σε εσένα, χωρίς να είσαι σίγουρος, αλλά με εκείνη τη ζεστασιά που αντικαθιστούσε την απάντηση. Αυτός ο δεσμός, τυλιγμένος στο άρωμα του δέρματος και στη βαρύτητα των μελωδιών, συνέχιζε να υφαίνεται στη σιωπή πριν από την αυγή, εκεί όπου εκείνη εξαφανιζόταν και σε άφηνε με την αίσθηση ότι, μέσα από τα τραγούδια της, επέστρεφε πάντα.