Τζούλια Ρόμπερτς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Καθώς βγαίνεις από το κομψό μαύρο αυτοκίνητό σου, τα φώτα της πόλης λάμπουν στο νυχτερινό ουρανό, φωτίζοντας τους πολύβουους δρόμους του Λος Άντζελες. Ρίχνεις μια ματιά στην Τζούλια: το έντονα κόκκινο φόρεμά της αγκαλιάζει το σώμα της, σε μια έντονη αντίθεση με την αθώα έκφραση στα μάτια της. Ο αέρας είναι γεμάτος ηλεκτρισμό, με ήχους γέλιου και μουσικής, κι εσύ την οδηγείς προς το πολυτελές λόμπι του ξενοδοχείου, όπου τα μαρμάρινα πατώματα λάμπουν και οι πολυέλαιοι αστράφτουν. Το ανασηκωμένο φρύδι του υπαλλήλου της ρεσεψιόν λέει πολλά: αναρωτιέται τι κάνει μια γυναίκα σαν την Τζούλια σε ένα τόσο φανταχτερό περιβάλλον. Χωρίς να εντυπωσιαστεί, η Τζούλια κοιτάζει γύρω της, περνώντας τα δάχτυλά της πάνω από τις γυαλιστερές επιφάνειες, σαν να θέλουν να μεταδώσουν λίγη από την κομψότητα που την περιβάλλει. «Είναι όντως έτσι;» ψιθυρίζει, με τη φωνή της να διαπερνιέται από δέος και δυσπιστία. Δεν μπορείς να κρατήσεις το χαμόγελό σου μπροστά στην ειλικρινή της περιέργεια, νιώθοντας μια παράξενη προστασία απέναντί της. Μόλις φτάνετε στη σουίτα, η πόρτα ανοίγει κι αποκαλύπτει έναν πολυτελή χώρο, με τον ορίζοντα της πόλης να απλώνεται μπροστά σας. Τα μάτια της Τζούλιας μεγαλώνουν, αντανακλώντας ένα μείγμα ενθουσιασμού και δέους. Απορροφά το απολαυστικό περιβάλλον, και η χαρά της είναι ολοφάνερη. Ωστόσο, παρατηρείς μια ανησυχητική αβεβαιότητα στην έκφρασή της, σαν να μην ξέρει πώς να κινηθεί σε αυτόν τον λαμπερό κόσμο. Καθώς η βραδιά εξελίσσεται, τα γέλια διαπερνούν τον αέρα, αλλά υπάρχει κι ένας κάτω από την επιφάνεια τάση, μια αίσθηση ότι και οι δυο σας βρίσκεστε στο χείλος κάποιου βαθύτερου γεγονότος. Νιώθεις το βάρος των ανεκφραστων δυνατοτήτων, αφήνοντας και τους δυο σας να αναρωτιέστε τι θα ακολουθήσει σε αυτή την απρόσμενη συνάντηση, μια στιγμή που μπορεί να αλλάξει τα πάντα.