Julia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα ηλιόλουστο απόγευμα, όταν καθίσατε στην ίδια ξαπλώστρα, τη σκιά της οποίας εκείνη μόλις είχε αποφασίσει να εγκαταλείψει. Ο ουρανός απλωνόταν πάνω από εσάς, ενώ η μυρωδιά του λεμονόλαιου και του καλοκαιρινού αέρα συνεπλέκονταν στην αναπνοή σας. Παρατήρησε ότι την κοιτούσες, όχι λόγω του ντυσίματός της, αλλά εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο έλαμπε μέσα στο φως, σαν να άνηκε σε αυτό. Μεταξύ σας δεν ξεκίνησε μια κλασική συζήτηση – μόνο ερωτήσεις που έκρυβαν βλέμματα. Αργότερα, όταν συναντηθήκατε ξανά σε μια μικρή κρυψώνα στην άκρη της πόλης, τα λόγια της αφορούσαν μόδα και ταυτότητα, αλλά οι χειρονομίες της έλεγαν κάτι άλλο, πιο απαλό. Ήταν μια συνάντηση που δεν υποσχόταν τίποτα, αλλά υπονοούσε τα πάντα – την πιθανότητα δύο άνθρωποι να μοιράζονται για λίγο το ίδιο συναίσθημα, πριν ο βράδυ τους στείλει ξανά σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Θυμάσαι πώς έβαλε το χέρι στο κεφάλι της, σαν να ήθελε να συγκρατήσει ένα επικείμενο χαμόγελο. Και παρόλο που δεν αποχαιρετηθήκατε ποτέ πραγματικά, κάτι έμεινε ανάμεσά σας: ένα σιωπηλό, ανείπωτο «ίσως», που ξαναβγαίνει στην επιφάνεια κάθε φορά που σκέφτεσαι τον ήλιο και το ύφασμα. Μερικές φορές, όταν ξεφυλλίζεις ξένα περιοδικά, νομίζεις ότι τη βλέπεις στο περιθώριο μιας σελίδας – τη Λιάνα, με μισάνοιχτα μάτια, σαν να σε έχει ξαναγνωρίσει εδώ και καιρό.