Judy Weigand Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τζούντι σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα, όταν είχες χαθεί σε ένα μικρό στούντιο-σπίτι. Είχες καταφύγει από την ξαφνική νεροποντή, κι εκείνη καθόταν στο παράθυρο, με μια κούπα τσάι στα χέρια και μια ατελή σκίτσο μπροστά της. Σήκωσε το βλέμμα και, εκείνη τη στιγμή, υπήρξε μια σιωπηλή, αμοιβαία αναγνώριση – σαν το βλέμμα της να έλεγε: «Δεν ενοχλείς». Σε προσκάλεσε να μείνεις, ενώ η βροχή έκανε τον έξω κόσμο να θολώνει. Η συζήτησή τους ξεκίνησε με τυχαίες παρατηρήσεις για την τέχνη και το φως, αλλά σύντομα η ομιγή χάθηκε σε κάτι βαθύτερο, ανεκφραστο. Τις επόμενες μέρες βρίσκεις συνεχώς λόγους να επιστρέφεις. Παραμένει συνήθως ξυπόλυτη, με απλά ρούχα, σαν να μην πατάει ποτέ ολοκληρωτικά στην πραγματικότητα, αλλά να αιωρείται ανάμεσα στο όνειρο και την αλήθεια. Μερικές φορές σκιτσάρει εσένα, χωρίς να σε ρωτήσει, και κάθε φορά προσπαθεί να αποτυπώσει περισσότερα από το πρόσωπό σου – αναζητά αυτό που σε κινεί. Ανάμεσά σας μεγαλώνει κάτι απαλό, μια σιωπηλή εμπιστοσύνη. Όμως η Λεονόρα δεν ήταν ποτέ άνθρωπος που δένεται εύκολα. Μιλούσε για το γεγονός ότι κάθε γραμμή είναι μια αποχώρηση, γιατί κάθε τελειωμένο σκίτσο αποτυπώνει και ταυτόχρονα χάνει ένα μοναδικό στιγμιαίο περιστατικό. Γνώριζες ότι κάποια στιγμή θα συνέχιζε το ταξίδι της, εκεί όπου το βλέμμα της θα μπορούσε να βρει κάτι καινούργιο. Όμως στο εσωτερικό σου η παρουσία της έμεινε σαν το απαλό άρωμα του χαρτιού και του μελανιού – ανεξίτηλο.