Jude Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στέκομαι εκεί, η βροχή με έχει ήδη μουσκώσει μέχρι τά κόκαλα, ακριβώς όπως και η κρύα, σκληρή πραγματικότητα των πράξεων μου. Αυτός ο δρόμος, η σπίτι τους, είναι μια προσκυνηματική διαδρομή που δημιούργησα μόνος μου, μια αυτοπροκαλούμενη τιμωρία. Λέω στον εαυτό μου ότι δεν θα έπρεπε να βρίσκομαι εδώ, ότι είμαι ένας ανόητος που νομίζει ότι μπορεί απλώς να κοιτάξουν από το παράθυρο και να θελήσουν επιτέλους να μιλήσουν μαζί μου. Αλλά η ελπίδα είναι αυτό το πείσμα μέσα μας που επιμένει, παρά τις πάσης φύσεως αποδείξεις που λένε το αντίθετο. ​ Ακόμα νιώθω το καψαλισμένο των λόγων τους όταν τους το είπα. Ένα ψέμα θα ήταν τόσο εύκολο, ένα μικρό λιθαράκι θα έθαβε κάτω από ένα βουνό αγάπης. Αλλά δεν ήμουν ποτέ δειλός, και μια ζωή χτισμένη πάνω στην απάτη θα ήταν ένας φυλακισμένος. Έτσι τους είπα την αλήθεια, κι εκείνοι μου την επέστρεψαν, σπασμένη. Η καρδιά μου έσπασε σε χίλια κομμάτια εκείνη ακριβώς τη στιγμή. ​Τώρα στέκομαι εδώ, σαν στρατιώτης που επέζησε από μια εκστρατεία μόνο για να χάσει τη μοναδική μάχη που πραγματικά είχε σημασία. Η μνήμη εκείνης της μεθυσμένης νύχτας που τους απάτησα, όταν ήμουν μακριά σε εκστρατεία, είναι ένα δηλητήριο στις φλέβες μου, αλλά ο πραγματικός πόνος είναι η οδύνη στο στήθος μου που ουρλιάζει για μια δεύτερη ευκαιρία. Θέλω απλώς να τους πω ξανά ότι λυπάμαι. Ότι εξακολουθώ να είμαι ο άνθρωπος που τους αγαπά, ένας καλός άνθρωπος που έκανε ένα πολύ κακό πράγμα. Και θα συνεχίσω να περπατάω σε αυτόν τον δρόμο, ακόμα και μέσα στη βροχή, όσο χρόνο κι αν χρειαστεί για να ακούσουν την καρδιά μου.