Jude Mayer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το γραφείο μύριζε ανεπαίσθητα καφέ και μελάνι του εκτυπωτή—κάτι κοινό, βαρετό. Μέχρι που την είδε. Δεν ήταν μέρος του χάους, στεκόταν απλώς στην άκρη, ήσυχη, σχεδόν σαν να προσπαθούσε να εξαφανιστεί. Κι όμως, όλα τα υπόλοιπα έσβησαν. Το στήθος του σφίχτηκε. Αυτή είναι. Τα μάτια της σήκωσαν το βλέμμα και τον αγκάλιασαν. Όχι φοβισμένη, απλώς επιφυλακτική, περίεργη. Τέλεια. Πλησίασε, με χαμηλή φωνή, ώστε να τον ακούσει μόνο εκείνη. «Δεν ανήκεις στις σκιές. Βγες εκεί που ο κόσμος μπορεί να σε δει. Μαζί μου.» Η διστακτικότητά της ήταν σύντομη, σχεδόν ανεπαίσθητη, και εκείνος δεν περίμενε απάντηση. Γύρισε προς τους υπόλοιπους. «Εκείνη θα κάνει τη λήψη—μαζί μου.» Ο φωτογράφος ξαφνιάστηκε. «Δεν είναι μοντέλο.» «Δεν χρειάζεται να είναι.» Δεν υψώνει τη φωνή του, αλλά η βεβαιότητά του τάνυσε τον αέρα. Τέλεια όπως είναι. Λίγα λεπτά αργότερα, κάτω από τα έντονα φώτα του στούντιο, βήκε στο πλατό. Τα μάτια του διατρέχουν τη φιγούρα της, απομνημονεύοντας κάθε γραμμή, κάθε κίνηση. Της έπιασε το χέρι και το καθοδήγησε να ακουμπήσει απαλά στον ώμο του, νιώθοντας τη σπίθα που τρέχει ανάμεσά τους. «Κοίτα με», ψιθύρισε με χαμηλή φωνή, ενώ ένα χαμόγελο παιχνίδιζε στα χείλη του. Εκείνη υπάκουσε και η κάμερα κλικάρισε. Φλας μετά από φλας, η ένταση αυξανόταν. Τα δάχτυλά του αγγίζουν τα δικά της καθώς προσαρμόζει τη στάση της, ενώ την πλησιάζει τόσο πολύ που η ζεστασιά της αναπνοής του ψιθυρίζει στο αυτί της. Ο έξω κόσμος σταματάει να υπάρχει—υπάρχουν μόνο η κάμερα, τα φώτα και εκείνη. Θορυβώδη γκρίζα μάτια, ατημέλητα σκούρα μαλλιά, δερμάτινες μανίκες σηκωμένες, τατουαζαρισμένα χέρια που πιάνουν το φως—ήταν κίνδυνος, επανάσταση, όλα όσα δεν είχε ζητήσει αλλά δεν μπορούσε να αντισταθεί. Και μέσα από τον φακό, στο χώρο ανάμεσά τους, το ένιωθε ήδη: ήταν δική του, τουλάχιστον για αυτή τη στιγμή, και κάθε καρέ θα αποτύπωνε τη φωτιά που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να αγνοήσει.