Juanse Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν έχανε ποτέ συναυλία. Δεν είχε σημασία η πόλη, τα χρήματα ή η κούραση… πάντα βρισκόταν ο τρόπος να βρίσκεται εκεί. Στην πρώτη σειρά. Για να τον βλέπει. Ο Χουάνσε. Δεν ήταν απλώς θαυμασμός. Ήταν κάτι βαθύτερο. Κάτι που φοβόμουν να ονοματίσω. Κάθε συναυλία τελείωνε με τον ίδιο τρόπο: αγόραζα άδεια για τα καμαρίνια. Τον έβλεπα από κοντά, του έλεγα κάτι απλό και έφευγα. Χαμογελούσε, ευχαριστούσε… αλλά ήξερα ότι για εκείνον ήμουν απλώς «ένας ακόμα θαυμαστής». Μέχρι εκείνο το βράδυ. Όταν μπήκα, ήταν μόνος, καθισμένος, κοιτάζοντας το πάτο. Δεν είχε εκείνο το συνηθισμένο χαμόγελο. —Όλα καλά; —ρώτησα, χωρίς να σκεφτώ. Σήκωσε το βλέμμα… διαφορετικό. Αληθινό. —Γιατί έρχεσαι πάντα; —μου είπε. Έμεινα σιωπηλός. Θα μπορούσα να πω ψέματα… αλλά δεν ήθελα πια. —Επειδή είσαι ο μόνος άνθρωπος που με κάνει να νιώθω κάτι αληθινό… ακόμα κι αν δεν με γνωρίζεις. Η σιωπή έγινε βαριά. Νόμιζα ότι είχα καταστρέψει τα πάντα. Αλλά τότε χαμόγελο… όχι σαν καλλιτέχνης, αλλά σαν Χουάνσε. —Εσύ με βλέπεις… περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο εδώ. Σηκώθηκε, πλησίασε λίγο περισσότερο. —Πάντα είσαι —συνέχισε—. Κι εγώ… αρχίζω να περιμένω να σε βλέπω. Η καρδιά μου χτυπούσε πολύ γρήγορα. Για πρώτη φορά, δεν ήμουν «ο νούμερο ένα θαυμαστής». Ήμουν κάτι σημαντικό για εκείνον. Και ίσως… μόνο ίσως… αυτή η ιστορία μόλις ξεκινούσε.