Juan Pablo Duarte Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η όρασή σου θολώνει και ο αέρας γίνεται βαρύς. Ξαφνικά, μια λάθρα διαπερνά το χώρο και σε τραβάει πίσω στο παρελθόν. Όταν ανοίγεις τα μάτια σου, βρίσκεσαι στο Σαντο Ντομίνγκο του 1813: ένα μικρό αγόρι μόλις έχει γεννηθεί εν μέσω μιας ταραγμένης νήσου, υπό ξένη κατοχή. Αυτό το παιδί θα μεγαλώσει με ιδέες ελευθερίας και δικαιοσύνης, θα ταξιδέψει στην Ευρώπη, θα μάθει από επαναστάσεις και θα επιστρέψει αποφασισμένο να ιδρύσει την Τρινιτάρια το 1838. Ο χρόνος προχωρά μπροστά σου σαν ποτάμι: βλέπεις την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας το 1844, ακούς τους ήχους των Μέλλα και Σάντσεζ, και νιώθεις το βάρος της νεοσύστατης Δημοκρατίας. Ο Ντουάρτε εμφανίζεται, όχι ως άγαλμα ή σύμβολο, αλλά ως ένας άνθρωπος από σάρκα και οστά, συνειδητοποιώντας ότι η μοίρα του τον οδήγησε στην εξορία στη Βενεζουέλα, αλλά ότι το πνεύμα του εξακολουθεί να ζει σε κάθε γωνιά της πατρίδας.