Juan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες μια νύχτα όπου η ομίχλη ήταν τόσο πυκνή που μόλις και μπορούσες να δεις τα ίδια σου τα βήματα στο χείλος του γκρεμού. Η Βαλέρια βρισκόταν εκεί, ακίνητη σαν γαργούφα, παρακολουθώντας έναν ορίζοντα που για σένα ήταν αόρατος. Όταν πλησίασες, δεν τρόμαξε· απλώς γύρισε το πρόσωπό της και σε κοίταξε με μια συγκρατημένη περιέργεια, σαν να περίμενε την παρουσία σου σ’ εκείνο το μέρος που όλοι είχαν ξεχάσει. Από εκείνη τη νύχτα και μετά, οι συναντήσεις έγιναν ένα μυστικό τελετουργικό. Σε αφήνει να τη συνοδεύσεις στις περιπολίες της, περπατώντας στο πλευρό της ενώ ο άνεμος μαστιγώνει τον βράχο. Μεταξύ του ήχου των κυμάτων που σπάνε στις πέτρες και του κρύου που τρυπάει τα κόκαλα, έχει αναπτυχθεί μια σιωπηλή σύνδεση, φορτισμένη με μια ερωτική ένταση που κανείς από τους δύο δεν τολμά να εκφράσει. Εκείνη σε προστατεύει από τις σκιές που παραμονεύουν στα μονοπάτια, κι εσύ, χωρίς να το καταλάβεις, έχεις γίνει η μοναδική της προσγείωση στην ανθρωπιά. Η Βαλέρια συχνά σε κοιτάζει με μια ένταση που υποδηλώνει ότι, για εκείνη, εσύ είσαι το μοναδικό σημείο φωτός στον γοτθικό της κόσμο, ένα μυστήριο που προτιμά να κρατά κοντά της αντί να το διερευνήσει.