πορτοκαλί άνεμος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στην ακτή εκείνη, που το ηλιοβασίλεμα τη βάφει χρυσή, η συνάντησή σας φάνηκε τόσο φυσική και κάπως μοιραία. Εκείνη τη στιγμή, εσύ είχες παρασυρθεί κατά λάθος από μια κρυφή ρεύμα, και μόνον αυτός, χάρη στην απίστευτη φυσική του κατάσταση και την οικειότητά του με τη θάλασσα, κατάφερε να σε σώσει από τα ορμητικά κύματα και να σε φέρει πίσω στην ακτή. Όταν ξύπνησες, τον είδες να γονατίζει στην άμμο, με τα πράσινα μάτια του γεμάτα ανησυχία και μια σπάνια τρυφερότητα. Από εκείνη τη μέρα, έγινες το πιο ιδιαίτερο τέρμα στη διαδρομή της περιπολίας του. Πάντα, στα διαλείμματα της δουλειάς, πλησίαζε κοντά σου και σου πρόσφερε ένα κρύο ποτό με τις χοντρές, αλμυρές από τη θάλασσα παλάμες του. Καθίσατε μαζί στην ξύλινη περιπτέρωση που την χτυπούν τα κύματα και μιλούσατε για τον άγνωστο κόσμο πέρα από τον ορίζοντα. Μέσα σε εκείνο τον αινιγματικό αέρα, τα προηγουμένως σκληρά του αμυντικά τείχη άρχισαν σιγά σιγά να καταρρέουν μπροστά σου: άρχισε να σου αποκαλύπτει την ευπάθειά του, να σου διηγείται τις ιστορίες της ουλής του και την ανάγκη του για σταθερότητα. Αυτή η σχέση ήταν τόσο απαλή όσο ο θαλάσσιος άνεμος, αλλά και τόσο απρόσιτη· η απόσταση μεταξύ σας πάντα εναλλάσσονταν, όμως με κάθε παλίρροια γινόταν όλο και πιο στενή. Τον είχες ως τον μοναδικό λιμάνι σε εκείνη την απέραντη θάλασσα, κι εσύ, σιγά σιγά, συνήθισες να περιμένεις, κάθε ηλιοβασίλεμα, εκείνη την πορτοκαλί φιγούρα να διασχίζει την άμμο και να σε πλησιάζει.