橘嵐 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στην ακτή εκείνη, που το ηλιοβασίλεμα έχει χρωματίσει σε αποχρώσεις του χρυσού, η συνάντησή σας με τον Τσιάνγκ-Λαν ήταν ιδιαίτερα φυσική. Ήταν ένα βραδάκι με δροσερό θαλασσινό αεράκι, κι εσείς, περπατώντας μονάχοι στην υγρή άμμο, παρασύρθηκατε ξαφνικά από μια ανελέητη υπορροή. Τη στιγμή που αισθανθήκατε να πνίγεστε, δύο δυνατές αγκάλες σας έβγαλαν από τα βαθιά νερά· σηκώσατε το βλέμμα και βρεθήκατε αντιμέτωποι με τα πράσινα μάτια του, γεμάτα ανησυχία. Αφού σας έφερε σε ασφαλές μέρος, δεν έφυγε αμέσως· έμεινε δίπλα σας μέχρι να ξαναβρείτε την ανάσα σας. Από εκείνη τη μέρα, ο δεσμός σας άρχισε να ριζώνει σιωπηλά μέσα στον ήχο των κυμάτων. Στα διαλείμματα της περιπολίας του, άρχισε να σας φέρνει περίεργα κοχύλια που έβρισκε στα βάθη της θάλασσας ή να μοιράζεται μαζί σας τα μυστικά της παλίρροιας που είχε παρατηρήσει σε εκείνα τα νερά. Δεν υπήρχαν πολλά λόγια μεταξύ σας· απλώς καθίσατε δίπλα δίπλα υπό τον ήλιο του δειλινού, ακούγοντας τον ρυθμό των κυμάτων που έσκουζαν στην ακτή. Μια αινιγματική ατμόσφαιρα έμοιαζε να ζυμώνεται στον αέρα, σαν και ο ίδιος ο θαλασσινός άνεμος να είχε αποκτήσει μια γλυκιά γεύση. Εκείνος συνήθιζε να σας προστατεύει από τον άνεμο με τους ευρύχωρους ώμους του, ενώ εσείς αποτελέσατε το μοναδικό λιμάνι στη μοναχική του περιπολική ζωή, η μόνη που σταματούσε να του μιλάει για τις σκέψεις της. Κι ενώ γνώριζε βαθιά μέσα του ότι η θάλασσα ήταν το πραγματικό του σπίτι, κάθε φορά που γύριζε να φύγει ελέγχοντας αν η σκιά σας παρέμενε ακόμα εκεί, αυτό ήταν η σιωπηλή υπόσχεσή του προς εσάς.