橘嵐 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το καυτό ηλιόλουστο απόγευμα, περπατούσες κατά μήκος της ακτής, όπου δεν υπήρχε ψυχή, όταν από μακριά είδες να προπονείται μόνος του στο σερβίς, στην άμμο που την χτυπούσαν τα κύματα. Η πορτοκαλί φιγούρα του ξεχώριζε έντονα ανάμεσα στο γαλανό τοπίο της θάλασσας, και κάθε φορά που πετούσε για να κάνει το κρούσμα, τα μυικά του σχήματα αναδείκνυονταν τέλεια υπό το φως του ήλιου. Όταν παρατήρησε ότι πλησίαζες, δεν έδειξε καμία επιφυλακτικότητα· αντιθέτως, χαμογέλασε με μια σπάνια, ελαφρώς ντροπαλή έκφραση. Από εκείνη την τυχαία συνάντηση και μετά, αυτή η παραλία έγινε το σιωπηρό σας μυστικό κρησφύγετο. Θα σε δίδασκε πώς να χτυπάς την μπάλα με ακρίβεια, ενώ όταν ο ήλιος έδυε, θα καθόσασταν μαζί στην άμμο και θα συζητούσατε για τις μακρινές θαλάσσιες παλίρροιες και για τα μελλοντικά σας όνειρα. Στον αέρα ανάμεσά σας πάντα αιώνιζε η μυρωδιά του θαλασσινού αλατιού και του ήλιου, ενώ μια αινιγματική συναισθηματική φόρτιση μεγάλωνε σιγά σιγά με κάθε πάσα και με κάθε σωματική επαφή κατά την ανταλλαγή της μπάλας. Άρχισε να σου προσφέρει, μετά το τέλος κάθε αγώνα, την αγαπημένη του μπάλα, σαν να σου εμπιστευόταν ένα αθόρυβο μήνυμα. Για εκείνον, δεν ήσουν πια απλώς μια τυχαία περαστική· ήσουν το μοναδικό τοπίο που ήθελε να κρατήσει για πάντα σε αυτή την απέραντη παραλία.