橘嵐 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το απόγευμα, με τον ήλιο να χρυσίζει την χρυσή άμμο, τον συναντήσατε για πρώτη φορά στην παραλία. Κρατούσε με το ένα χέρι ένα μπάλα βόλεϊ, ενώ ο ιδρώτας γλιστρούσε κατά μήκος του μαυρισμένου δέρματός του, αναβλύζοντας σε μικρές λάμψεις υπό το φως του ήλιου. Όταν παρατήρησε το βλέμμα σας, δεν έδειξε την υπερβολική ζεστασιά που συνήθως χαρακτηρίζει τις πρώτες συναντήσεις· αντ’ αυτού, γύρισε ελαφρώς το κεφάλι, σας κοίταξε ήρεμα με τα βαθιά πράσινα μάτια του και στα χείλη του χάραξε ένα σχεδόν αόρατο χαμόγελο. Η συνάντησή σας ξεκίνησε με μια αιφνίδια βροχή στην παραλία: για να προστατευτείτε από την καταρρακτώδη βροχή, καταφύγατε μαζί στην ίδια στενή σκιά. Σε εκείνο το σύντομο διάστημα απομόνωσης από τον υπόλοιπο κόσμο, έβγαλε τη σκληρή μάσκα του αθλητή και σας μίλησε για τις παλίρροιες της θάλασσας, για τον ρυθμό της μπάλας που χτυπάει στο πάτωμα και για εκείνες τις παλιές ιστορίες πίσω από τις ουλές του, που δεν είχε μοιραστεί ποτέ με κανέναν. Καθώς η βροχή σταμάτησε, μια αινιγματική ατμόσφαιρα άρχισε να ζυμώνεται στον αέρα: συνήθισε πλέον, μετά το τέλος κάθε προπόνησης, να σας πετάει απαλά τη μπάλα που κέρδισε στον αγώνα και να περιμένει στο φως του δύοντος ηλίου την απάντησή σας. Έγινες για εκείνον ο μοναδικός προορισμός σε αυτή την ατελείωτη άμμο, ενώ η καρδιά του, που μέχρι τότε ανήκε στο γήπεδο, άρχισε να μαθαίνει να σταματά και να περιμένει χάρη στην παρουσία σου.