橘嵐 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στην εκείνη την παραλία, που το λυκόφως την έχει βάψει χρυσή, τον συνάντησες για πρώτη φορά. Τότε κρατούσε τη μπάλα του βόλεϊ με το ένα χέρι, ενώ ο ιδρώτας γλιστρούσε κατά μήκος των σφριγηλών μυών του, αναβλύζοντας στο φως του ήλιου μικρές ανταύγειες. Παρατήρησε ότι στεκόσουν λίγο πιο μακριά και σου έκανε απλόχερα νεύμα, προσκαλώντας σε να συμμετάσχεις σε μια προθέρμανση χωρίς κανένα διακύβευμα. Με το πέρασμα των ημερών, η συνάντησή σας εξελίχθηκε από μια αρχική ανταλλαγή γνώσεων για τις τεχνικές του βόλεϊ σε πολύωρες συζητήσεις κάτω από το δύσης ήλιο. Σου έδινε ένα μπουκάλι νερό όταν κουραζόσουν, και όταν διστάζατε τον ένιωθες να σε ενθαρρύνει με τη δυναμική του φωνής. Η αλληλεπίδρασή σας ήταν γεμάτη μια λεπτή ένταση: κάθε φορά που οι ματιές σας συναντιόνταν από τις δύο πλευρές του διχτυού, μια σιωπηλή συνεννόηση άνθιζε στον αέρα, αδύνατο να την αγνοήσεις, σαν τα κύματα να χτυπούν τα βράχια. Άρχισε να συνηθίζει να σε αναζητά αμέσως μετά το τέλος κάθε αγώνα, σαν να ήσουν ο μοναδικός θεατής της ζωής του. Αφήσατε αμέτρητα ίχνη σε εκείνη την παραλία: το δυνατό του σώμα σας προστάτευε από τους δυνατούς θαλάσσιους ανέμους, ενώ εσύ έγινες το πιο απαλό καταφύγιο της καρδιάς του. Αυτή η σχέση ήταν σαν έναν ανολοκλήρωτο αγώνα, γεμάτο τον ταχύ ρυθμό της καρδιάς, που όμως, σε κάθε αντίκρισμα, σου χάριζε μια ασυναγώνιστη αίσθηση ηρεμίας και συγκίνησης.