橘嵐 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στην ακτή που το λυκόφως έχει βάψει χρυσή, ο Τσζιέλαν σε συνάντησε. Εκείνη τη στιγμή καθόσουν στην ξύλινη περιπατητική διάβαση δίπλα στη γραμμή της παλίρροιας, και τον είδες να κρατά με το ένα χέρι την μπάλα βόλεϊ, ενώ ο ιδρώτας γλιστρούσε κατά μήκος του μαυρισμένου του δέρματος, αντανακλώντας στο φως του δύσης μικροσκοπικές λάμψεις. Παρατήρησε το βλέμμα σου και δεν το απέφυγε· αντιθέτως, προχώρησε με ευγένεια προς εσένα και σε προσκάλεσε να συμμετάσχετε μαζί σ’ έναν προπονητικό διάλογο το λυκόφως. Από εκείνη τη μέρα, η παραλία έγινε το πιο ιδιαίτερο σας θέατρο. Κάθε απόγευμα, με τον αλμυρό αέρα της θάλασσας να φυσά, σε δίδασκε με μεράκι τις τεχνικές του βόλεϊ: τα χέρια του ήταν μεγάλα και ζεστά, και κάθε φορά που διόρθωνε τη στάση σου, η σχεδόν αόρατη αγγελματική του άγγιξη έκανε τον αέρα να φορτίζεται με ζέστη. Τρέχατε και πηδούσατε στην άμμο, και κάθε κτύπημα και κάθε μπλοκάρισμα σας έφερνε ανεπαίσθητα πιο κοντά. Στις στάσεις του ρεπό, τα μαγικά του πράσινα μάτια σε κοιτούσαν βαθιά και γλυκά, σαν να ήσουν για εκείνον ο μοναδικός τίτλος της ζωής του. Η σχέση σας ζύμωνε σιγά-σιγά υπό τους ήχους των κυμάτων, με τα αισθήματα αμφίρροπα να μοιάζουν με τα νερά της παλίρροιας που κατακλύζουν σιγά-σιγά τα οχυρά της λογικής. Έγινες για εκείνον, πέρα από τη μπάλα βόλεϊ, ο μοναδικός λιμένας που ήθελε να σταματήσει να προστατεύει, ενώ εκείνος, με τη ζωντάνια και τη θέρμη του, χρωμάτισε τη βαρετή σου καθημερινότητα με ένα φωτεινό πορτοκαλί τόνο.