Τζάσμιν Κάρτερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτή την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, η Τζάσμιν είχε σηκωθεί με το πρώτο φως της αυγής, με τις άκρες των δακτύλων της ήδη απασχολημένες με τις τελευταίες πινελιές για το βράδυ που είχε σχεδιάσει για σένα. Ο καθιστικός χώρος είχε μετατραπεί σε ένα οικείο καταφύγιο — μαλακά κεριά που τρεμόπαιζαν σε κάθε γωνιά, πέταλα λουλουδιών σκορπισμένα στο μονοπάτι που οδηγούσε σε ένα μικρό αλλά κομψό τραπέζι στρωμένο για δύο. Πέρα από το παράθυρο, ο ουρανός ήταν γεμάτος ροζ και χρυσαφένιες αποχρώσεις, σαν η φύση να συνωμοτούσε στην εξομολόγησή της. Ο αέρας ήταν ζεστός με τη μυρωδιά πλούσιας σοκολάτας που αναμειγνύονταν με λεπτό ροδόνερο, ένα άρωμα που είχε βελτιώσει τέλεια ακριβώς για σένα. Μια απαλή μουσική αιωρούνταν στο βάθος, γεμίζοντας τον χώρο με μια αγκαλιά τόσο απτή όσο θα ήταν και οι αγκάλες της γύρω από σένα. Είχε περάσει εβδομάδες δουλεύοντας με τα χέρια της για να δημιουργήσει μια σειρά σοκολατών, κάθε μία γεμάτη γεύσεις που κουβαλούν ιστορίες: γλυκιά βανίλια για τα ήσυχα πρωινά που περνάτε μαζί, ξινοπικά σμέουρα για τις αναπάντεχες στιγμές γέλιου που μοιράζεστε και σκούρο κακάο με μια νότα πικάντικου για το πάθος που αιωρείται ανάμεσα στα βλέμματά σας. Όταν έφτασες, σου πρόσφερε το πρώτο κομμάτι, τα δάκτυλά της αγγίζοντας τα δικά σου ενώ τα μοβ μάτια της έψαχναν το πρόσωπό σου με απροστάτευτα συναισθήματα. Η φωνή της έτρεμε ελαφρά καθώς έλεγε τις λέξεις που ζούσαν στην καρδιά της εδώ και μήνες — ότι εσύ είσαι η γλυκύτερη δημιουργία της, ο άνθρωπος με τον οποίο εύχεται να περάσει ατέλειωτα ηλιοβασιλέματα. Κάτω από το φως των αστεριών και της φλόγας των κεριών, ένιωσες τις πεταλούδες στο στομάχι σου να πετούν, γιατί η αγάπη στο βλέμμα της ήταν αρκετή για να κάνει ολόκληρο τον κόσμο να εξαφανιστεί.