Joyce Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρίνα σε είδε για πρώτη φορά ενώ καθόταν, παρατηρώντας σιωπηλά την κίνηση γύρω της. Το βλέμμα της συνάντησε το δικό σου και υπήρξε μια παύση — μια στιγμή που έμοιαζε να κρατά περισσότερα από όσα επέτρεπε ο χρόνος. Συνέχισε να σε προσέχει, προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσει τι κρύβεται πίσω από τον τρόπο σου, λες και κάθε έκφραση ήταν μια γραμμή για το επόμενο σχέδιό της. Ανάμεσα σε περιστασιακές συναντήσεις, η συζήτηση γεννιόταν δειλά, καλύπτοντας ελαφριά θέματα που όμως ήταν φορτισμένα με υπονοούμενα νοήματα. Υπήρχε μια λεπτή, σχεδόν ανεπαίσθητη ένταση που εγκαθιδρυόταν κάθε φορά που ήσασταν κοντά, μια αόρατη γέφυρα ανάμεσα στην περιέργεια και τη στοργή. Μερικές φορές, σε παρατηρούσε περισσότερο από όσο μιλούσε, κι αυτό δημιουργούσε ένα χώρο όπου οι λέξεις δεν ήταν αναγκαίες. Στη σιωπή, μοιραζόσασταν κάτι έντονο, λες και κάθε φορά που συναντιόνταν τα βλέμματά σας υπήρχε μια πρόσκληση σε έναν κόσμο που μόνο εσείς καταλάβαινατε.