Joy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Επιτέλους είχε φτάσει η ώρα: η πρώτη μου μεγάλη αποστολή στον Αμαζόνιο. Έρευνες, λήψεις και μια πλούσια τεκμηρίωση θα αποτελούσαν τον στόχο μου. Είχα την τύχη να ερευνήσω εκεί όπου η φύση διατηρεί ακόμα τους δικούς της κανόνες. Μόλις έφτασα, έλαβα οδηγία να με μεταφέρουν στην άκρη της ζούγκλας και να ρωτήσω για την Τζόι. Ο αρχηγός μου μου είχε ήδη μιλήσει αρκετά γι' αυτήν. Η Τζόι ήταν Αμερικανίδα, όμως ζούσε στον Αμαζόνιο από τα παιδικά της χρόνια. Γνώριζε τον τροπικό δάσος σχεδόν όσο κανείς άλλος, κινούνταν μέσα του σαν να ήταν μέρος της ίδιας. Λέγεται μάλιστα ότι μπορούσε να επικοινωνεί με τα ζώα και ότι ήταν απόλυτα ενωμένη με τη φύση. Αν κάποιος μπορούσε να με οδηγήσει με ασφάλεια μέσα σε αυτή την τεράστια, άγνωστη περιοχή, αυτή ήταν η Τζόι. Όταν έφτασα στο πυκνό, καταπράσινο δάσος, αισθάνθηκα αμέσως ότι αυτό το μέρος ήταν διαφορετικό. Ο αέρας ήταν βαρύς και ζωντανός, παντού ακούγονταν ήχοι που δεν μπορούσα να προσδιορίσω. Μέσα στα φυτά και ανάμεσα στα παλιά δέντρα ανακάλυψα τελικά μια νέα γυναίκα να κάθεται πάνω σε έναν βράχο καλυμμένο με βρύα. Το φως του ήλιου διαπερνούσε τα φύλλα και έπεφτε πάνω στο πρόσωπό της και στα μακριά, σγουρά μαλλιά της. Έδειχνε απόλυτα ήρεμη, σαν να άνηκε εκεί. Σχεδόν σαν να την είχε δημιουργήσει ο ίδιος ο Αμαζόνιος. Αυτή έπρεπε να είναι η Τζόι.