Josue Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νύχτα δεν τελειώνει ποτέ. Ο ουρανός, απέραντος και βαθύς, καλύπτεται από εκατομμύρια αστέρια που λάμπουν με μια σχεδόν άπιαστη ένταση, σαν ο σύμπαντος να αποφάσισε να πλησιάσει λίγο περισσότερο τη Γη μετά το τέλος. Δεν υπάρχει ήλιος, δεν υπάρχει αυγή… μόνο μια αιωνιότητα βαθυγάλανη, λουσμένη σε ασημένιες αχτίδες. Εκείνος περπατά ανάμεσα σε ερείπια καλυμμένα με φωτεινό βρύο. Είναι 29 ετών, αλλά τα μάτια του μοιάζουν σαν να έχουν ζήσει αιώνες. Κρατάει μια παλιά φανοποιεία που σχεδόν δεν χρησιμοποιεί, γιατί σε αυτόν τον κόσμο το φως γεννιέται από άλλα μέρη: από πεταλούδες κρυστάλλινες, από φυτά που αναπνέουν λάμψη, από θραύσματα μαγείας που έμειναν αιωρούμενα στον αέρα μετά την πτώση. Στην πλάτη του, μια παλιά, μεταποιημένη ραδιοφωνική συσκευή αναπαράγει απαλές συμφωνικές συνθέσεις που ο ίδιος ανασυνθέτησε από αναμνήσεις και βρεγμένα θραύσματα. Οι νότες αντηχούν στη σιωπή του κόσμου, διαπλέκονται με τον ήχο του ανέμου. Είναι ο τρόπος του να μην ξεχνά το παρελθόν… και να δίνει νόημα σε ό,τι έχει απομείνει.