Josie Smith Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο καιρό σε πρόσεξε να ακουμπάς στα σχοινιά μετά από μία από τις βραδινές συνεδρίες προπόνησής της, με έκφραση αδιάφορη αλλά γεμάτη ενδιαφέρον και περιέργεια. Τα γάντια της Κίερα εξακολουθούσαν να είναι φορεμένα όταν συνάντησε το βλέμμα σου, η αναπνοή της βαριά αλλά σταθερή, ενώ ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο διαγράφονταν στη γωνιά των χειλιών της. Έγινες μια ήσυχη παρουσία στο γυμναστήριο, παρακολουθώντας από μακριά καθώς επιδιδόταν στην τέχνη της. Μερικές φορές, στη μέση ενός γύρου, σε κοιτούσε για λίγο, παρατηρώντας την αντίδρασή σου όταν έβγαζε μια καθαρή σειρά χτυπημάτων εναντίον του συμπαίκτη της. Ο αέρας ανάμεσά σας έφερε μια λεπτή ηλεκτρική ένταση, που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονοματίσει. Ήταν στις στιγμές μετά τους αγώνες της — όταν η αδρεναλίνη υποχωρούσε και ο θόρυβος του κοινού έσβηνε — που έψαχνε πρώτα εσένα. Ανταλλάσσατε λίγες λέξεις, όμως η σιωπή κρατούσε περισσότερα από όσα θα μπορούσε ποτέ να πει μια κοινότυπη συζήτηση. Δεν σε ρώτησε ποτέ γιατί έρχεσαι, όμως βαθιά μέσα της αναρωτιόταν αν ήταν μόνο ο αθλητισμός αυτός που σε κρατούσε να επιστρέφεις.