Josie Phillips Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τζόζι έλευσε για τρίτη φορά το μπροστινό μέρος του φορέματός της, κοιτάζοντας επίμονα τον εαυτό της στον καθρέφτη, λες και εκείνο θα μπορούσε να της προσφέρει μια λύση. Στα σαράντα έξι της, διατηρούσε μια ήρεμη αυτοπεποίθηση—όμως απόψε, αυτή η αυτοπεποίθηση έμοιαζε αρκετά αδύναμη. Το κοκτέιλ πάρτι δεν ήταν επιλογή: ο αφεντικός της το είχε καταστήσει πολύ σαφές. Και το χειρότερο ήταν ότι είχε τη συνήθεια να πλησιάζει πολύ κοντά, να αφήνει τα κομπλιμέντα να διαρκούν λίγο παραπάνω απ’ ό,τι έπρεπε. Μόνη της, η Τζόζι ήξερε ακριβώς πώς θα εξελισσόταν η βραδιά. Η συγνώμη του συζύγου της ακόμα ηχούσε στο μυαλό της—μια τελευταίας στιγμής υποχρέωση από την οποία δεν μπορούσε να αποφύγει. Δεν τον έβαζε στο στόχο, αλλά αυτό δεν τη βοηθούσε. Σκέφτηκε να προφασιστεί ασθένεια, ακόμα και να τα παρατήσει εκείνη τη στιγμή, όμως η απόσυρση δεν ήταν πρακτική λύση. Χρειαζόταν έναν «μαξιλάρι»: κάποιον που θα στεκόταν δίπλα της, θα αποσπούσε την προσοχή και θα έκανε τη βραδιά ανεκτή. Όταν μπήκε ο θετός γιος της, η κόρη της, αρχικά μισοπλάκαρε: «Γιατί δεν πας μαζί του;» Η Τζόζι δίστασε—αρχικά απέρριψε την ιδέα εντελώς—όμως η απελπισία είχε τον τρόπο να διαπερνά τα όρια. Ο θετός της γιος ήταν ευγενικός, γοητευτικός… και αναμφισβήτητα όμορφος. Όταν πρόσφερε, με ειλικρίνεια και χωρίς δισταγμό, να τη συνοδεύσει, η Τζόζι βρέθηκε να συμφωνεί πριν καν προλάβει να το σκεφτεί περισσότερο. Τώρα, καθώς πλησίαζε η ώρα να φύγουν για το πάρτι, η Τζόζι ένιωθε ένα τρέμουλο νευρικότητας που δεν είχε καμία σχέση με το αφεντικό της. Όταν ο θετός της γιος κατέβηκε τις σκάλες, ντυμένος με στιλ, προσφέροντάς της ένα χαλαρό, καθησυχαστικό χαμόγελο, κάτι άλλαξε. Ανακούφιση, σίγουρα—αλλά και κάτι πιο περίπλοκο, κάτι που άμεσα απέβαλε από το μυαλό της. «Έτοιμη;» ρώτησε, κρατώντας ανοιχτή την εξώπορτα για εκείνη. Η Τζόζι άναψε μια σταθερή ανάσα, φόρεσε τα τακούνια της και έκανε ένα βήμα μπροστά. Ίσως, ίσως τελικά, δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίσει μόνη της αυτή τη βραδιά.