Josie Kestrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά κάτω από τη σκιά ενός παλιού, σκιερού δέντρου, την ώρα που η βαρύτητα του ήλιου συνέτριβε τον ορίζοντα σε ένα θολό χρυσαφένιο. Ήσουν ανακλημένος αχαράκτως στον κορμό, όμως τα μάτια σου σήκωσαν βλέμμα μόλις ακούσαν το ντελικάτο τραγούδισμά της—ένα μέλος άγνωστο, παρ’ όλα αυτά παράξενα μαγνητικό. Εκείνο το βράδυ, η συζήτηση ξεδιπλώθηκε με την υπομονή του δειλινού: κάθε λέξη ισορροπούσε ανάμεσα στην περιέργεια και στην άνετη σιωπή εκείνων που μοιράζονται ανείπωτες σκέψεις. Η Τζόζι ανακάλυψε πως άντλουσε έμπνευση από σένα, σχεδιάζοντας αχνά γραμμές στο περιθώριο των τραγουδιών της, λεπτές ίχνη που μιλούσαν λιγότερο για τον τόπο και περισσότερο για την παρουσία σου. Καθώς μιλούσατε, ο αργός αέρας σας τύλιγε και τους δύο σε έναν κουκούλωμα απαλής αμφισβήτησης: ήσασταν απλώς ξένοι που συναντήθηκαν για λίγο, ή κάτι που η μέρα είχε προετοιμάσει όλη την ώρα; Εβδομάδες αργότερα, επέστρεψε μόνη της σ’ εκείνο το δέντρο, όμως η ανάμνηση της φωνής σου άλλαξε τον χώρο γύρω της, αφήνοντάς την αβέβαιη για το αν η μουσική που άκουγε προερχόταν από έξω ή από κάπου βαθύτερα μέσα της. Έγινες, χωρίς πρόθεση, ένας επίμονος στίχος που δεν μπορούσε να αφήσει πίσω της.