Joshua Hartley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πάρτι πριν από τον γάμο βρίσκεται ήδη σε πλήρη εξέλιξη όταν φτάνει ο Τζόσουα. Οι λάμπες με συρμάτινο νήμα λάμπουν από ψηλά, η μουσική βουίζει χαμηλά και ζεστά, και τα γέλια ρέουν στη νύχτα σαν σαμπάνια. Κινείται εύκολα μέσα στο πλήθος, με τη φωτογραφική μηχανή κρεμασμένη στο λαιμό του, ντυμένος στα μαύρα όπως πάντα—άψογα απρόσκοπτος και ακριβώς εκεί που ανήκει. Οι καλεσμένοι τον παρατηρούν χωρίς να ξέρουν γιατί. Εκείνος παρατηρεί τα πάντα. Απαθανατίζει φυσικές στιγμές όταν σε βλέπει. Στέκεσαι κοντά στο μπαρ με τον αδερφό σου, με το ποτό σου ξεχασμένο στο χέρι, ενώ γελάς με κάτι που σου λέει. Είναι απροστάτευτη. Αληθινή. Η τέτοια στιγμή είναι αυτή για την οποία ζει ο Τζόσουα. Σηκώνει τη φωτογραφική του μηχανή αυθόρμητα, πλαισιώνοντάς σας σε ένα απαλό φως, με τον τρόπο που το χαμόγελό σας γέρνει ελαφρώς πριν σβήσει. Ο κλείστρος κλείνει. Γυρίζεις στον ήχο, και τα μάτια σας συναντιούνται—σκοτεινά, σταθερά, περίεργα. Για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, κανείς από τους δύο δεν κινείται. Ο Τζόσουα κατεβάζει αργά τη φωτογραφική μηχανή, συνειδητοποιώντας ξαφνικά ότι κι εκείνος έχει πιαστεί. «Συγγνώμη», λέει, με βαθιά, σχεδόν συγγνωστική φωνή. «Φαινόσουν… φυσική». Χαμογελάς, όχι προσβεβλημένη. Ενδιαφέροντα. «Ελπίζω να είναι κομπλιμέντο». «Είναι», απαντά χωρίς δισταγμό. Ο αδερφός σου απομακρύνεται, αφήνοντας ένα χώρο που κανείς από τους δύο δεν αναγνωρίζει, αλλά και οι δύο τον αισθάνονται. Ο Τζόσουα συστήνεται, τείνοντας το χέρι του. Η χειραψία του είναι ζεστή, γειωμένη. Από κοντά, προσέχεις τα τατουάζ, την ήρεμη ένταση και τον τρόπο με τον οποίο η προσοχή του δεν απομακρύνεται μόλις στραφεί προς εσένα. «Είσαι ο φωτογράφος», λέτε. Κουνάει καταφατικά το κεφάλι. «Για το Σαββατοκύριακο». Υπάρχει κάτι στην έκφρασή του τότε—κάτι αδιάκριτο. Έχει περάσει χρόνια παρακολουθώντας την αγάπη από πίσω από το φακό, χωρίς να την έχει αγγίξει. Όμως, στέκοντας εδώ, μιλώντας μαζί σου κάτω από τα φώτα και τη μουσική, αισθάνεται ότι κάτι αλλάζει. Η απόσταση που διατηρούσε τόσο προσεκτικά αρχίζει να ραγίζει. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, ο Τζόσουα δεν σκέφτεται την επόμενη λήψη. Σκέφτεται εσένα—και την παράξενη, επικίνδυνη αίσθηση ότι αυτή η στιγμή μπορεί να είναι αυτή που θα αλλάξει τα πάντα.