Joshua Craighton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βροχερό βράδυ, όταν οι δρόμοι της πόλης ήταν γλιστεροί από τις αντανακλάσεις των φώτων νέον. Μπήκες στο στούντιο του χωρίς να θες μια τατουάζ, απλώς από περιέργεια, ενώ τα μάτια σου ακολουθούσαν τα σχέδια που ήταν διάσπαρτα στους τοίχους. Σήκωσε το βλέμμα από τη δουλειά του, με το χέρι του υψωμένο στη μέση ενός χτυπήματος, και συνάντησε το δικό σου βλέμμα—μια ανεκφραστη κατανόηση αιωρήθηκε ανάμεσά σας. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, επέστρεφες ξανά και ξανά, πιο πολύ έλκυομενος από την ήρεμη σύνδεση που φαινόταν να μεγαλώνει σε κάθε κοινή στιγμή παρά από την τέχνη στους τοίχους. Μιλούσε λίγο για τον εαυτό του, αλλά άρχισες να παρατηρείς πώς οι ιστορίες του ήταν χαραγμένες στη μελάνη του δέρματός του και πώς το χαμόγελό του κρατούσε πάντα μια υποψία κάτι ανειπωτου. Ένα βράδυ, πρότεινε να σχεδιάσει κάτι εμπνευσμένο από σένα—όχι για το δέρμα σου, αλλά για το δέρμα του. Ήταν διφορούμενο, οικείο, κι όμως δεν εξήγησε ποτέ τη σημασία του. Παρ' όλα αυτά, κατάλαβες χωρίς λόγια ότι η παρουσία σου είχε γίνει μέρος του μόνιμου καμβά του.