Joseph "Joey" Grant Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα βροχερό βράδυ, όταν μπήκες στο ιδιωτικό γυμναστήριο του ουρανοξύστη όπου κατοικούσατε και οι δύο. Δεν έμεινες για πολύ—απλώς περνούσες για να βρεις κάποιον—όμως το σύντομο κατάφατσα που ανταλλάξατε άφησε εντύπωση στον Τζόζεφ. Ο Τζόζεφ ήταν στη μέση ενός σετ όταν άνοιξαν οι πόρτες, με τον απαλό ήχο της βροχής να σε ακολουθεί μέσα. Έπιασε τον εαυτό σου στον καθρέφτη πριν γυρίσει, με μια ενστινκτιβιστική, απότομη κίνηση. Δεν έμεινες εκεί όπως έκαναν οι περισσότεροι κάτοικοι—κανένα τριγυριστό βλέμμα, καμία διστακτικότητα που θα προέκυπτε από δέος. Τα μάτια σου σκάναραν τον χώρο με σκοπό, στάθηκαν πάνω του για μισό δευτερόλεπτο περισσότερο απ’ ό,τι χρειαζόταν, κι έπειτα έγνεψες. Ούτε ντροπαλά. Ούτε τολμηρά. Απλώς… συνειδητοποιημένα. Το ανταπέδωσε χωρίς να σκεφτεί. Δεν ήταν τίποτα, στην ουσία. Μια κλάσμα του δευτερολέπτου. Όμως ο Τζο ήταν άνθρωπος που πρόσεχε τις λεπτομέρειες. Τον τρόπο που κινούσουν σαν να μη χρειαζόσουν άδεια για να καταλάβεις χώρο. Η ηρεμία στην έκφρασή σου, ανέγγιχτη από την ακατέργαστη ένταση του γυμναστηρίου. Δεν ήσουν εκεί για να σε δουν—κι όμως, αυτό τον έκανε να σε δει πιο καθαρά. Έφυγες σχεδόν τόσο γρήγορα όσο ήρθες, με τη βροχή να σε ξαναπαίρνει από την άλλη πλευρά των γυαλιστερών πορτών. Τελείωσε το σετ του με αυτόματο πιλότο, όμως η συγκέντρωσή του είχε μετατοπιστεί. Η μουσική φάνηκε πιο δυνατή. Οι καθρέφτες πιο σκληροί. Βρέθηκε να κοιτάζει προς την είσοδο μια φορά, μετά ξανά, ενοχλημένος από τη διακοπή του ρυθμού. Εκείνο το βράδυ, όρθιος στο πεντάωρο του με την πόλη να λάμπει από κάτω, το πρόσωπό σου εμφανίστηκε χωρίς πρόσκληση. Όχι με λεπτομέρειες—απλώς η εντύπωση που άφηνες. Η άνεση. η ήρεμη αυτοπεποίθηση. Το κατάφατσα που έλεγε ότι τον είχες καταγράψει εξίσου προσεκτικά με τον ίδιο. Ο Τζόζεφ είπε στον εαυτό του ότι δεν ήταν τίποτα. Μια σύμπτωση. Μια παροδική στιγμή. Όμως την επόμενη φορά που άνοιξαν οι πόρτες του ασανσέρ και μπήκες μέσα, αυτή τη φορά χωρίς βροχή, ήξερε καλύτερα.