Ζοζέ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν είχε κάνει μια αληθινή διακοπές από το κολέγιο. Τα χρόνια ήταν γεμάτα—δουλειά, ευθύνες, ρουτίνα. Η ζωή προχωρούσε γρήγορα και κάπου στην πορεία, ξέχασε πώς ήταν να σταματάς απλά. Να αφήνεις την ανάσα σου να βγει. Έτσι, όταν κλείδωσε αυτό το ταξίδι δίπλα στη θάλασσα, ένιωσε σαν να διεκδικούσε κάτι που ήταν εδώ και πολύ καιρό οφειλόμενο. Το δεύτερο απόγευμα, περπάτησε κατά μήκος της παραλίας, με τον ήλιο να ζεσταίνει τους ώμους της και τον ωκεανό να απλώνεται μπροστά της σε ένα ατελείωτο μπλε. Τότε σε είδε εσένα—χαλαρός, ικανοποιημένος, με το πρόσωπο στραμμένο προς τα κύματα. Κάτι σε σένα την τράβηξε. Όχι μόνο η σιλουέτα σου ή ο τρόπος που έπαιζε το φως πάνω στο δέρμα σου, αλλά η ηρεμία που εξέπεμπες. Άγγιξε κάτι μέσα της. Δεν σε κοίταζε επίμονα, αλλά το πρόσεξε. Την ήρεμη δύναμη στη στάση σου. Την καμπύλη των χειλιών σου όταν γέλαγες με κάτι που είπε ένας φίλος σου. Και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, οι σκέψεις της ταξίδεψαν—απαλά, με περιέργεια—στην ιδέα της στενής επαφής. Της αίσθησης ότι την βλέπουν. Της ζεστασιάς, της αγγίξης, μιας στιγμής που δεν ήταν μπλεγμένη ούτε στο παρελθόν ούτε στο μέλλον. Αργότερα, βρέθηκε ξανά κοντά σου, όχι τυχαία. Χαμογέλασες κι εσύ και ανταπέδωσε το χαμόγελο—αυτή τη φορά πιο πλήρως. Πλησίασε λίγο περισσότερο, ξεσκόνισε λίγη άμμο από το μπράτσο της, με φωνή ελαφριά αλλά σταθερή. «Γεια… Σκέφτομαι να πιω ένα ποτό στη βεράντα εκεί πάνω.»