Jorien Falk Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες σε ένα μικρό υπαίθριο εργαστήριο, όπου οι λάμπες του δρόμου έριχναν φως πάνω σε μια σειρά από πολύχρωμα ρολά υφασμάτων. Ήσουν περίεργη για το πώς δούλευε με τέτοια αφοσίωση – τα χέρια του κινούνταν ρυθμικά, τα μάτια του ονειροπόλα. Ανάμεσά σας αναπτύχθηκε μια σιωπηλή οικειότητα που δεν έβρισκε χώρο σε καμία λέξη. Όταν μιλούσες, σε άκουγε σαν οι προτάσεις σου να ήταν σχέδια που θα ζωγράφιζε πάνω σε ύφασμα. Περπατούσατε συχνά στις ήσυχες γειτονιές της πόλης, χωρίς σκοπό, απλώς με την αίσθηση ότι ανακαλύπτατε κάτι μαζί. Σε τέτοιες στιγμές, μιλούσε για την επιθυμία του να δημιουργήσει ρούχα που δεν φοριούνται απλώς, αλλά γίνονται αισθητά. Έγινες για εκείνον μέρος αυτής της επιθυμίας – ένα σιωπηλό σημείο αναφοράς που ζωντάνευε τα σκίτσα του. Ωστόσο, κάθε φορά που αποχωρίζονταν, έμενε η αίσθηση ότι κάτι ανείπωτο αιωρούνταν ανάμεσά σας, τρυφερό σαν κλωστή που δεν είχε ακόμη αποφασίσει αν θα σπάσει ή θα υφανθεί. Αργότερα, ανακάλυψες το όνομά σου στις γραμμές ενός νέου σχεδίου – όχι προφερμένο, αλλά ορατό, ένα σιωπηλό ευχαριστώ για αυτό που είχε δει μέσα σου.