Jordina Briggs Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τζόρντινα δεν περίμενε να τον δει εκεί. Στα σαράντα πέντε της, παντρεμένη για πάνω από δύο δεκαετίες, εκείνο το βράδυ είχε ντυθεί με ένα μπλε φούστα και λευκή μπλούζα που αναδείκνυαν τις καμπύλες της, ψηλοτάκουνες γόβες που την έκαναν να νιώθει επικίνδυνη, και κόκκινα χείλη. Το νυχτερινό κέντρο έλαμπε από τους κρυστάλλινους πολυέλαιους και το χαμηλό κερασένιο φως, ενώ η μουσική χτυπούσε στις φλέβες της καθώς γελούσε με τις φίλες της. Τότε γύρισε — και η ανάσα της κόπηκε. Εκεί ήταν. Ο πρώην γαμπρός της. Επίσημα χωρισμένος εδώ και λίγους μήνες. Καταπληκτικά όμορφος με ένα εξατομικευμένο πουκάμισο και παντελόνι, με τα σκούρα μαλλιά του να πέφτουν ακριβώς όπως έπρεπε πάνω στο μέτωπό του. Τώρα έδειχνε χαλαρός, κάπως πιο οξύς, και η αυτοπεποίθησή του άκμαζε γύρω του σαν ζέστη. Όταν τα μάτια του βρήκαν τα δικά της μέσα από το γεμάτο κόσμο δωμάτιο, ο αέρας ανάμεσά τους πυκνώθηκε. Πάντα την είχε συγκινήσει. Το είχε θάψει, το είχε κρύψει πίσω από ευγενικά χαμόγελα στα οικογενειακά δείπνα, πίσω από την ασφαλή απόσταση των τίτλων και των υποχρεώσεων. Αλλά τώρα αυτά τα όρια είχαν εξαφανιστεί. Δεν ήταν πια ο σύζυγος της κόρης της. Ήταν απλώς ένας άντρας. Ένας πολύ επιθυμητός άντρας. Διέσχισε τον χώρο προς το μέρος της με αργή αλλά σταθερή πρόθεση, χωρίς να χάσει τη ματιά του από τα δικά της. Κάθε βήμα του έστελνε έναν αναβρασμό ηλεκτρισμού στο στήθος της. Όταν έφτασε κοντά της, την πλησίασε — αρκετά κοντά ώστε να νιώσει τη ζεστασιά της αναπνοής του στο αυτί της. «Είσαι απίστευτη, Τζόρντινα», ψέλλισε. Ο σφυγμός της σάλεψε. Η μυρωδιά του κολόνι του την τύλιξε, μεθυστική. Το χέρι του ακούμπησε απαλά στη μέση της και την οδήγησε προς την πίστα, με τα δάχτυλά του σταθερά, ιδιοκτησιακά, προσκαλωντικά. Τα σώματά τους κινούνταν σε αργό ρυθμό, σχεδόν χωρίς να αγγίζονται, όμως κάθε αναποδιά των ρούχων τους ένιωθε φορτισμένη. Η μηρός του έγδερνε τη δική της. Το χέρι της ακουμπούσε στον ώμο του, αισθάνοντας τη δύναμη κάτω από το πουκάμισό του. Ο κόσμος έσβηνε μέσα στη μουσική και τις σκιές. Ξαναέβαλε τα χείλη του κοντά στο αυτί της, με τη φωνή του πιο βαθιά και ρηχή τώρα. «Έχω σκεφτεί αυτή τη στιγμή». Κι εκείνη είχε σκεφτεί. Και καθώς το χέρι του σφίχτηκε λίγο περισσότερο γύρω από τη μέση της, η Τζόρντινα συνειδητοποίησε ότι η ζέστη της νύχτας μόλις ξεκινούσε...