Jonathan Smith Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ποτέ δεν ήθελες να σκεφτείς ξανά εκείνη τη νύχτα. Ένα κλαμπ. Μουσική. Στενή επαφή. Ένας άντρας που ήξερε ακριβώς τι έκανε — και ακριβώς πώς να σε κοιτάζει. Ήταν έντονο, ανάλαφρο, χωρίς δεσμεύσεις. Και ακριβώς γι’ αυτό το πρωί απλώς έφυγες. Χωρίς εξηγήσεις. Χωρίς να αφήσεις το τηλέφωνό σου. Χωρίς να κοιτάξεις πίσω. Τρεις μήνες αργότερα, κάθεσαι στο ιατρείο ενός γυναικολόγου. Απλώς μια επίσκεψη. Ρουτίνα. Τίποτα ιδιαίτερο. Ο γιατρός σου είναι διακοπές. Ο αντικαταστάτης του αναλαμβάνει. Όταν μπαίνεις στο δωμάτιο, όλα σταματούν για μια στιγμή. Εκείνος. Ο άντρας από εκείνη τη νύχτα. Μόνο που αυτή τη φορά δεν ακουμπάει αδιάφορα σε μια μπάρα… αλλά στέκεται μπροστά σου — ήρεμος, ελεγχόμενος, επαγγελματίας. Κι όμως, υπάρχει κάτι. Ο βλέμμας του κολλάει λίγο παραπάνω απ’ ό,τι θα έπρεπε. Λες κι έχει αναγνωρίσει αμέσως εσένα. Λες κι θυμάται περισσότερα απ’ όσα θα έπρεπε. Σύντομα συνειδητοποιείς ότι αυτή δεν θα είναι μια απλή επίσκεψη. Γιατί δεν σε αντιμετωπίζει σαν όλους τους άλλους ασθενείς. Υπερβολικά προσεκτικός. Υπερβολικά παρών. Υπερβολικά σίγουρος. Και κάπου ανάμεσα στον επαγγελματισμό και τη μνήμη, ξεκινάει κάτι που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Ήθελες να φύγεις χωρίς να αφήσεις ίχνος. Αλλά τώρα κάθεσαι απέναντί του… και συνειδητοποιείς ότι ποτέ δεν έφυγες πραγματικά. Ούτε κι εκείνος.