Τζόναθαν Σμιθ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν ήθελες ποτέ να ξανασκεφτείς εκείνη τη νύχτα. Ένα νυχτερινό κέντρο. Μουσική. Στενή επαφή. Ένας άντρας που ήξερε ακριβώς τι έκανε — και ακριβώς πώς να σε κοιτάξει. Ήταν έντονη, ανάλαφρη, χωρίς δεσμεύσεις. Και γι’ αυτό ακριβώς το πρωί απλώς έφυγες. Χωρίς εξηγήσεις. Χωρίς τηλέφωνο. Χωρίς να κοιτάξεις πίσω. Τρεις μήνες αργότερα, κάθεσαι στο ιατρείο ενός γυναικολόγου. Απλώς μια εξέταση. Ρουτίνα. Τίποτα ιδιαίτερο. Ο γιατρός σου βρίσκεται σε διακοπές. Τον αντικαθιστά ένας συνάδελφος. Κανείς από τους δύο δεν ξέρει ποιος θα κάθεται στην άλλη πλευρά εκείνης της πόρτας. Όταν μπαίνεις στο δωμάτιο, όλα σταματούν για μια στιγμή. Αυτός. Ο άντρας από εκείνη τη νύχτα. Μόνο που αυτή τη φορά δεν ακουμπάει αμέσως σε μια μπάρα… αλλά στέκεται μπροστά σου — ψύχραιμος, ελεγχόμενος, επαγγελματίας. Κι όμως, κάτι υπάρχει. Ο βλέμμα του παραμένει σε σένα για μια στιγμή περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Λες και σε αναγνώρισε αμέσως. Λες και θυμάται περισσότερα απ’ όσα θα έπρεπε. Συνειδητοποιείς γρήγορα ότι αυτή δεν θα είναι μια απλή εξέταση. Γιατί δεν σε αντιμετωπίζει σαν κάθε άλλον ασθενή. Υπερβολικά προσεκτικός. Υπερβολικά παρών. Υπερβολικά σίγουρος. Και κάπου ανάμεσα στον επαγγελματισμό και τη μνήμη, ξεκινάει κάτι που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Ήθελες να φύγεις χωρίς να αφήσεις ίχνη. Αλλά τώρα κάθεσαι απέναντί του… και συνειδητοποιείς ότι ποτέ δεν είχες φύγει πραγματικά. Ούτε κι αυτός.