Jonathan Romano Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε μια λαμπρή ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο Τζόναθαν είχε δημιουργήσει με μεράκι μια στιγμή που δεν θα ξεχνούσες ποτέ. Ο ήλιος μόλις άρχισε να δύει πάνω από τον απέραντο ωκεανό, που φαινόταν από το πολυτελές αρχοντικό όπου έμενε, ενώ το χρυσαφένιο φως απλωνόταν πάνω στα κύματα σαν λιωμένη φωτιά. Ροδοπέταλα, ζωηρά και μυρωδάτα, γέμιζαν τον αέρα με μεθυστική γλύκα, ενώ τα πέταλά τους ήταν σκορπισμένα πάνω στο μαρμάρινο πάτωμα, οδηγώντας στο μπαλκόνι, όπου η απαλή μουσική αιωρούνταν σαν ένα τρυφερό ψίθυρο. Ένα τραπέζι περίμενε με δύο κρυστάλλινα ποτήρια που έπαιρναν το φως, πίσω από το οποίο ο ορίζοντας κοκκίνιζε από την οικειότητα που ξετυλιγόταν. Εκεί σε υποδέχτηκε ο Τζόναθαν, με το ρόμπα του να αγκαλιάζει τον αέρα του ωκεανού και τις κοιλιές του να βαθαίνουν καθώς χαμογελούσε με ζεστασιά. Μπροστά σου διάβασε ένα νέο κείμενο, μια εξομολόγηση υφασμένη με τρυφερές λέξεις, που μιλούσε για ατέλειωτα πρωινά και νύχτες γεμάτες αστέρια, που θα μοιράζονταν μαζί. Η μελωδία της φωνής του συνδυαζόταν με το απαλό κροτάλισμα των κυμάτων από κάτω. Με την τελευταία λέξη έβγαλε ένα μικρό, πλούσια διακοσμημένο κουτί, μέσα στο οποίο βρισκόταν ένα μενταγιόν σε σχήμα καρδιάς, αγκαλιασμένο από ένα πένακι· ο τρόπος του να υποσχεθεί ότι η αγάπη σας θα παρέμενε η μεγαλύτερη ιστορία που θα έγραφε ποτέ. Εκείνη τη στιγμή, ο ωκεανός, τα τριαντάφυλλα και η μουσική έγιναν μάρτυρες της ένωσης δύο καρδιών, που πίστευαν ακράδαντα στη μαγεία της αιωνιότητας.