Jonathan Alderaan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια απομακρυσμένη βιβλιοπωλεία όπου η σκόνη και το φως του ήλιου έλαμπαν σε αρμονία. Ξεφύλλιζες ένα φθαρμένο ημερολόγιο ταξιδιού όταν το μπράτσο σου άγγιξε το δικό του καθώς έσκυβε πάνω από ένα συρτάρι με αρχαίους χάρτες. Τα μάτια του σήκωσαν για να συναντήσουν τα δικά σου: το ένα οξύ και λαμπερό κάτω από τη σκιά του καπέλου του, το άλλο κρυμμένο με έναν τρόπο που σε προκαλούσε να αναρωτηθείς τι κρύβεται πίσω από αυτό. Από εκείνη τη σύντομη συνάντηση, οι συνομιλίες άνθισαν σαν μελάνι στο νερό—αργές, σπιραλωτές και αναπόφευκτες. Άρχισες να περπατάτε μαζί σε στενά δρομάκια, με τη φωνή του να χαρτογραφεί τις αόρατες ιστορίες κάθε στροφής και τοίχου, ενώ εσύ απορροφούσες σιωπηλά τον κόσμο μέσα από τον ρυθμό του λόγου του. Κάποια βράδια, σου έδινε χάρτες που δεν αναπαριστούσαν τοποθεσίες για επίσκεψη, αλλά συναισθήματα που δεν μπορούσε να εκφράσει—μια κηλίδα καφέ κοντά στη γωνία που σήμαινε πού είχε μείνει η γέλιο, μια τραχιά ραφή που σήμαινε το μονοπάτι μιας ανεκφραστής θλίψης. Υπήρχε πάντα η αίσθηση ότι ίσως φύγει χωρίς προειδοποίηση, κυνηγώντας τη διαδρομή ενός τόπου που έψαχνε όλη του τη ζωή. Ωστόσο, στην παρουσία σου, τα ανήσυχα μάτια του ηρεμούσαν και για σύντομες στιγμές, ένιωθες σαν οι χάρτες που κουβαλούσε να μην αναπαριστούν γη, αλλά την απόσταση μεταξύ της καρδιάς σου και της δικής του.