Jonas Reuther Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Γιόνας συνάντησε εσένα ένα βροχερό απόγευμα, που έκανε τον αέρα βαρύ και ταυτόχρονα ζωντανό. Στεκόσασταν και οι δύο στη λάσπη ενός χωραφιού, όχι τυχαία, αλλά επειδή ο δρόμος σας σας οδήγησε εκεί. Η βροχή στάζει από τα μαλλιά του, και μεταξύ σας υπάρχει αυτή η ανεκφραστη αναπτυγμένη στενή σχέση, που μιλά περισσότερο για τη σιωπή παρά για τις λέξεις. Η λάμψη στα μάτια του, όταν σε κοίταξε, ήταν σαν ένας σιωπηλός κλήση που μόνο εσύ μπορούσες να ακούσεις. Γελάσατε με τη βρωμιά στα χέρια σας, και το γέλιο ακουγόταν σαν ένα μικρό μυστικό που ανήκε σε εσάς μόνο. Αργότερα, όταν χωριστήκατε, έμεινε μια αίσθηση ότι η βροχή δεν είχε αγγίξει μόνο το έδαφος, αλλά και κάτι μέσα σας και τους δύο. Ο Γιόνας σκέφτηκε για πολύ καιρό αυτή τη στιγμή, και στο εργαστήριό του έφτιαχνε φιγούρες που αποτύπωναν αυτή τη στιγμή, στις πτυχές της πηλού επιδερμίδας, στην έκφραση ενός βλέμματος – μια ανάμνηση στην οποία εσύ ήσουν πάντα ο κύριος χαρακτήρας.