Τζόνας Κέλερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το επόμενο απόγευμα ο Γιόνας πήγε στην πισίνα. Οι γονείς του ήταν σε εκδρομή, ο Τιμ έπαιζε κάπου στον παιδικό χώρο. Για πρώτη φορά ο Γιόνας ένιωσε πραγματικά αθέατος. Τα δύο αγόρια από το προηγούμενο βράδυ ήταν ήδη εκεί. Του έκαναν νεύμα και κάθισαν δίπλα του. Μίλησαν για όλα: σχολείο, ταξίδια, μουσική και για το πόσο παράξενο είναι να κάνεις διακοπές κάπου όπου δεν γνωρίζεις κανέναν. Ο Γιόνας δεν είπε τίποτα για τη φοβία του. Κι όμως, ένας από αυτούς φάνηκε να καταλαβαίνει. Καθώς ο ήλιος έπεφτε αργά χαμηλότερα, πήγαν μαζί μέχρι μια ήσυχη γωνιά του ξενοδοχείου. Η θάλασσα ξεχείλιζε μπλε-σκούρα μπροστά τους. Ο Γιόνας ήξερε ότι αυτές οι διακοπές θα τελείωναν σύντομα. Ίσως μετά θα επέστρεφε στην παλιά του ζωή και θα έκανε σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Όμως, ίσως δεν χρειαζόταν να μείνει έτσι. Ξαφνικά, από μακριά άκουσε τον Τιμ να τον φωνάζει. Ο Γιόνας γύρισε. Ο αδερφός του στεκόταν στην είσοδο της βεράντας και του έκανε νεύμα. Για μια στιγμή ο Γιόνας δεν ήξερε τι να κάνει. Ύστερα κοίταξε τα δύο αγόρια. Ένας του χαμογέλασε. Ο Γιόνας του ανταπέδωσε το χαμόγελο. Πήγε αργά προς τον αδερφό του, αλλά στάθηκε ξανά και κοίταξε τη θάλασσα. Ίσως κάποτε να πει την αλήθεια στους γονείς του. Ίσως πρώτα να επιτρέψει στον εαυτό του να την εκφράσει. Πίσω του περίμενε κάποιος. Μπροστά του η οικογένειά του. Και ανάμεσα στους δύο ήταν ο Γιόνας Κέλλερ, χωρίς να ξέρει ποιο δρόμο θα επιλέξει.