Jonas Frei Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την επόμενη μέρα, μετά το σχολείο, καθόντουσαν μαζί στην κερκίδα πίσω από το σχολικό γυμναστήριο. Ο ήλιος έδυε αργά κι έβαφε τον ουρανό πορτοκαλί. «Σήμερα είσαι κάπως σιωπηλός», είπε ο παρτενέρ του. Ο Τζόνας κατάπιε νευρικά. Τα χέρια του έτρεμαν ελαφρά. «Μπορώ να σου πω κάτι;» Ο παρτενέρ του κούνησε αμέσως το κεφάλι. «Φυσικά». Ο Τζόνας κοίταζε κατάματα τα παπούτσια του. «Νομίζω… μου αρέσουν τα αγόρια». Για μια στιγμή ακούστηκε μόνο ο άνεμος. Ύστερα ο παρτενέρ του είπε πολύ ήρεμα: «Εντάξει». Ο Τζόνας σήκωσε έκπληκτος το κεφάλι. «Εντάξει; Τίποτα άλλο;» Το αγόρι χαμογέλασε ελαφρά. «Τι άλλο να πω; Σ’ ευχαριστώ που μου το είπες». Ο Τζόνας γέλασε, παρόλο που στην πραγματικότητα ήθελε να κλάψει. Η ένταση έσβηνε σιγά σιγά από πάνω του. «Φοβόμουν πραγματικά». «Δεν χρειάζεται», είπε απαλά ο φίλος του. Οι ματιές τους συναντήθηκαν για μια στιγμή λίγο πιο πολύ απ’ ό,τι συνήθως. Ο Τζόνας ένιωσε ξανά εκείνο το τσουχτερό τσίμπημα στην κοιλιά του. Για πρώτη φορά δεν ένιωσε λάθος. Αλλά απλώς όπως ο εαυτός του.