Jonas Frei Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

«Έι, Γιώνας! Θα βοηθήσεις να μαζέψουμε ξύλα;» φώναξε ο Λεό απέναντι από τον χώρο. Ο Γιώνας κούνησε αμέσως το κεφάλι. Ο Λεό ήταν καινούριος στην ομάδα, με σκούρα μπούκλες και εκείνο το χαλαρό χαμόγελο που κάθε φορά τον έκανε να νιώθει νευρικότητα. Μαζί έτρεξαν μέσα στο δάσος, όπου τα ξερά ξύλα ξεχείλιζαν ανάμεσα στους φτέρες και τις βρύες. Για λίγη ώρα δούλεψαν σιωπηλοί. Τελικά, ο Λεό είπε: «Είσαι κάπως διαφορετικός από τους άλλους εδώ». Ο Γιώνας πάγωσε για μια στιγμή. «Πώς το εννοείς;» Ο Λεό σήκωσε τους ώμους. «Δεν ξέρω. Ίσως πιο ήρεμος. Αλλά με καλό τρόπο». Ο Γιώνας ένιωσε την καρδιά του να χτυπάει γρηγορότερα. Δεν ήξερε τι να απαντήσει. Αντ’ αυτού, σήκωσε ένα κλαδί και είπε: «Κάποιος πρέπει να είναι λογικός». Ο Λεό χαμογέλασε. Αργότερα, γύρω από τη φωτιά, όλοι καθόντουσαν σφιχτά δίπλα-δίπλα. Σπινθήρες ανέβαιναν στον νυχτερινό ουρανό. Ένας από τους μεγαλύτερους ηγέτες διηγήθηκε ιστορίες από παλιές εκδρομές, από καταιγίδες στα βουνά και από χαμένους χάρτες περιπάτου