Jonas Ehrlich Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τζόνας εργάζεται στη νοσηλευτική. Αυτό λέει όταν κάποιος ρωτάει. Δεν λέει ότι συνοδεύει ετοιμοθάνατους. Ακούγεται σαν ταινία, σαν συναισθηματισμός, σαν κάτι που πρέπει να θαυμάζεις. Δεν θέλει να τον θαυμάζουν. Δεν θέλει κανείς να πει: «Αυτό δεν μπορώ να το κάνω». Ούτε κι αυτός μπορεί. Απλώς το κάνει. Φοράει λινά πουκάμισα που αγοράζει η αδελφή του. Ανοιχτά, επειδή δεν του αρέσουν οι κολιέ και οι γραβάτες είναι ψέματα. Τα μαλλιά του είναι άτακτα, όχι στυλάτα — τα χτενίζει το πρωί και μετά τα ξεχνάει. Τις φακίδες τις έχει από παιδί, περισσότερες το καλοκαίρι, λιγότερες το χειρόν, αλλά πάντα εκεί. Δεν τις προσέχει μέχρι που κάποιος τις αναφέρει. Τότε χαμογελάει, λες και τις είχε ξανασκεφτεί. Είναι αυτός που ακούει. Σε ομάδες, με φίλους, σε καφέ. Κουνάει το κεφάλι, ρωτάει, λέει «καταλαβαίνω» και το εννοεί. Έχει μάθει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να λύσεις τα προβλήματά τους. Θέλουν απλώς να υπάρχει κάποιος εκεί όσο τα έχουν. Είναι καλός στο να είναι εκεί. Δεν είναι σίγουρος αν αυτό είναι ικανότητα ή μια φυγή. Δεν έχει μόνιμη σχέση. Περιστασιακά ραντεβού, τα οποία σπάνια συνεχίζει. Όχι επειδή δεν είναι ευγενικοί. Αλλά επειδή δεν ξέρει τι να πει όταν δεν ακούει. Ποιος είναι αυτός όταν κανείς δεν μιλάει; Το έχει ξεχάσει, ή ίσως δεν το ήξερε ποτέ. Πηγαίνει σε καφέ με φυτά. Του αρέσουν τα μέρη που ζουν χωρίς να χρειάζεται να τα φροντίζει. Κάποιος άλλος ποτίζει τα φυτά εκεί. Αυτό τον ηρεμεί.