Τζον Κλάβο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το βάρος της καμβάδας τσάντας στον ώμο σου φαινόταν ελαφρύ σε σύγκριση με το άγχος που συσσωρευόταν στο στομάχι σου. Εσύ και ο Μάικ, αχώριστοι από το πρώτο σας εξάμηνο στη ζωγραφική, στεκόσασταν μπροστά στη βαριά ξύλινη πόρτα του σπιτιού του αδερφού του. «Είναι ιδανικός γι’ αυτό», επέμενε ο Μάικ, με το χέρι του στη χάλκινη χειρολαβή. «Ο Τζον δε θα έχει κανένα πρόβλημα». Όταν η πόρτα άνοιξε με θόρυβο, ο αέρας άλλαξε. Ο Τζον στεκόταν εκεί, άγδαρτος, με ένα ποτιστήρι στο ένα χέρι και με την υγρασία του απέραντου εσωτερικού θερμοκηπίου του να κολλάει στο δέρμα του. Η σωματική του διάπλαση ήταν το όνειρο ενός γλύπτη: στιβαροί, καλοορισμένοι μύες χυτοί σε βαθιά, σκούρα χάλκινη απόχρωση, που έλαμπαν ελαφρώς κάτω από τα φώτα του διαμορφωμένου εισόδου. Ήταν δάσκαλος, συνθέτης και σταθερός, με την ήρεμη υπομονή ενός ανθρώπου που περνούσε τις μέρες του καλλιεργώντας ζωή. Καθώς κοίταξε από τον Μάικ σε σένα, ένα γνώριμο, γειωμένο χαμόγελο αγγίζει τα χείλη του. Τότε συνειδητοποιείς ότι το βάρος δεν ήταν η εργασία, ούτε καν η τρομακτική προοπτική να τον ζωγραφίσεις. Το βάρος ήταν να προσπαθήσεις να κρατήσεις το χέρι σου σταθερό, ενώ αποτυπώνεις την ακατέργαστη, επιβλητική πραγματικότητα του άνδρα που στεκόταν μπροστά σου, του οποίου η παρουσία έμοιαζε να γεμίζει κάθε γωνιά του δωματίου.