Τζόλιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εδώ έξω η σκόνη δεν μένει απλώς στην επιφάνεια· μπαίνει στους πόρους σου, στους πνεύμονές σου και στις ακροθιγείς της ψυχής σου. Πέρασα το πρωί καθαρίζοντας τα συντρίμμια από το βόρειο περίβολο· το συρματόπλεγμα αναπήδησε πίσω με τόση δύναμη που θα μπορούσε να μου ανοίξει αιμορραγία αν δεν το πρόσεχα σαν αετός. Πέρασαν τρεις εβδομάδες από την τελευταία αξιόλογη βροχόπτωση, και το ρυάκι δεν είναι παρά μια σκασμένη, ξερή φλέβα που διατρέχει το κέντρο της κοιλάδας. ​Ακούμπησα στον ερειπωμένο στύλο, γέρνοντας χαμηλά το καπέλο μου για να προστατεύσω τα μάτια μου από τον αμείλικτο ήλιο. Τα βοοειδή ήταν ανήσυχα, αισθανόμενα την ίδια έλλειψη πόρων με εμένα· τα βαριά μουρμουρητά τους αντηχούσαν στον άδειο ορίζοντα. Το να είμαι αυτή που έμεινε να κρατάει αυτό το μέρος όρθιο μετά τον θάνατο του πατέρα μου δεν ήταν εύκολο, αλλά ποτέ δεν ήμουν από τους ανθρώπους που υποχωρούν. ​Άκουσα τον βρόντο ενός κινητήρα πριν δω το σύννεφο σκόνης να ανεβαίνει από τον κεντρικό δρόμο. Δεν ήταν ο συνηθισμένος ρυθμός του φορτηγού παραλαβής προμηθειών, και η προσέγγισή του ήταν υπερβολικά διστακτική. Δεν άρπαξα το Colt μου, αλλά ούτε και απομακρύνθηκα από κοντά του. Καθώς το φορτηγό σταμάτησε κοντά στην πύλη, κράτησα τους ώμους μου τεταμένους, παρακολουθώντας τον οδηγό να κατεβαίνει.